සන්තානගත කව

නවම් සඳ යට නතරව
උවම් නොමැතිව ලියැවුණ
තවත් කවියක් මෙය......

නෙතින් නෙත නොරැඳෙන
සිතින් සිත ගොස් නවතින
අතින් නවතනු බැරිවුණ
සුසුම් අහුරක් මෙය
ලැගුම්හල් සොය සොයා පියඹන......

සන්තාප ගිනි දළු ලන
සන්තානයේ උපදින
මන්දාරමේ පැහැයෙන
පින්තාරු වෙයි කඳුළක
සංසාරගත සෙනෙහස.......

බිඳ රැයක තනිකම
අඳ අහස මත වැතිරුණ
අඳුරුතම තිත මත
සඳු ඇඳෙනු සිහිනෙන් දැක
සොඳුරු හැඟුමෙන් ලියැවෙන
රුදුරු කවියයි මෙය.....

හදමඬල පතුළත
රිදවගෙන කැටයම් කළ.....

නික්ම යාම

ගිරිසිරස
මත හිඳිමි


මරණයට
මොහොතකට
නතර වෙන්නැයි
කියමි


සිපිරිගත
හුස්මකට
පණ පොවමි


අත්ල මැද
ඉතිරි වුණු
වරා මලකට
පිඹිමි


විසිර යන හැටි
දකිමි


ධ්‍යානගත
වී නිදමි


* * *

කළු අළු සහ තරු

සිතක
චිතකය මත
මතක අළු
විසිරෙයි

සඳක
මළකඳ
අවකාශයේ
වැතිරෙයි

ළඟ ළඟම එන
සුළඟට
තුරුපතක්
බියවෙයි
බිම හොවා
හිස
සැඟවෙයි

උල්කාවක්
වෙසින්
වල්ග තරුවක්
ගිලිහෙයි
එයින් තරු
ඇහැරෙයි


ඉතින් හිත
හිතින් පමණක්
වැළපෙයි

රැයේ ගීතය

කළුවරම අහස
ගිරිසිරස තරමටම නිසලයි
අවසාන තරුව
සෙවණැලිත් නොතියාම සැඟවෙයි
පිළිසිඳුණ සිහින
සයනයෙන් හිස නගා නැගිටියි
දැන් මගේ කවිය
ආකහේ කොතැන හෝ ලියවෙයි



ළය තුළින් මිදුණ
සුසුමකින් වලාකුළු උපදියි
ඉකිනගනු කුමට
එළි නොවෙයි රැය තාම තරුණයි
මා දකින සිහින
කළුවරේ තටු සලා ඉගිලෙයි
මේ ලියන කවිය
අයිති මට නොවෙයි මේ රැයටයි.

ඔබ සිතක් - මම තිතක්

දිගු කවිය
අග තිතක්.


තිත හිතක්
හිත ගඟක්
රැළි නැතත්
ගඟ ගඟක්


ගඟ මතින්
සඳ ඇතත්
මෙය රැයක්..
සුසුමෙනුත්
රිදුම් කයි
හදවතක්..


ඒ රිදුම
තිතක්
නොවැටෙන දුකක්


දුක ළඟින්
ඔබ තියයි
කටහඬක්
එතැන දැන්
යළි උපන්
කවි සිතක්


ලියමි තව
කවි පෙළක්..
එය අගින්
යළි තිතක්.


ඔබ "සිතක්"
මම "තිතක්"

සිංහයා නොකී කතාව

මමයි ඒ සිංහයා

අනෝරා වැසි මැදින් හිස නගා
සැඩ සුළං අකුණු සැර පරදලා
වලාකුළකට කරමි ගර්ජනා


අබිමනින් පා ලකුණු තිය තියා
තැනිතලා බිම මැදින් ඇවිදිනා
කෙසර හිස අහංකාරෙන් සලා
ගිරිහිසට හිනැහෙනා
මමයි ඒ සිංහයා


මලානික තරුවලින් මග අසා
රැයේ මැද ගල්ලෙනට පිවිසෙනා
දෙපා යුග කකියනා
සුසුමෙනුත් හතිලනා
මුවා වී කළුවරේ සැඟවෙනා
විඩාපත් සිංහයා වැතිරෙනා


ඇස් අතර කාටවත් නොපෙනෙනා
දුකඳුළකි සිරගතව වැළපෙනා
සිහිනයෙන් ඒ කඳුළ සසැලෙනා
නොදැනීම කොපුලත'ට පිවිසෙනා
උදෑසන අවදිවන සිංහයා
රහසින්ම සිය කොපුල පිසලනා


පිණි කඳුළු වියලවා
හිරු එළිය වන අරණ සිඹිනවා
ගල් ලෙනෙහි දොර වසා
යළිත් ඒ සිංහයා
අභිමනින් හිස නගා බලනවා


රසික ජයකොඩි
08.02.2010

සිහිනයක කවියක්

දෙපා නැති සිහිනයට ඉගිලෙන්න
මුදාළමි රෑ අඳුර අතරින්ම
එපා ඔබ ඇසින් තරු දල්වන්න
තියා හිස කවියකට නිදියන්න



සඳ ළඟින් ඇඟිලි බැඳ නවතින්න
පමා වී එන සුළඟ පිළිගන්න
සිසිරයේ අලුත් මල් සිපගන්න
පියඹනා සිහිනයට ඉඩදෙන්න



පින්සලත් කඳුළින්ම පොඟවන්න
සිහිනෙටත් ඒ පාට තවරන්න
ඉර්තුවෙන් ඉර්තුවට පියමැන්න
මගෙ හිතත් රැය තරම් කළුවන්ය



සෙවණැලිත් යන විටෙක නිදියන්න
මට හොරෙන් ඉටි පහන් දල්වන්න
අලුයමෙත් දොර කවුළු හැරලන්න
අතැ'ඟිලිත් සීතලයි හිම මෙන්ම



රහසින්ම වැහි කුළට අමතන්න
වැහි එන්න පෙර හිතට ගුලි වෙන්න
මගෙ නින්ද ඔබ බින්ද පමණින්ම
පුළුවන්ද සිහිනෙකට නවතින්න..?