උඳුවප් සුළඟ හෙවත් සල්ලාල පෙම් කව

මේ මගේ ප්‍රේමය

හෙවත්

අඬන්නට ඉන්න ඇස.

අඬන්නට ඉන්න ඇසකට

විසුළුවට වුව

ඇඟිල්ලෙන් ඇන්නොත් ඔබ

මුලින්ම ගලනු ඇත්තේ

කඳුළකි ලේ රතු පාට.

කඳුළු ලුණු රස

බව සැබැයි,

එසේ වුව

කුමට සොයනුද

වෙහෙස වී එහි යට'රුත

ලුණු බිඳක්වත් ශේෂ නොකරම

වියැළිලා යයි නම් එය.

මම

මකුළු දැල.

බිත්තියේ ඈත මුල්ලක

හෙමි හෙමින් ලඹ දෙන

ඉඳහිට කළුවරක

මැස්සෙකුත් පැටලෙන,

හෙට උදෑසන

ඔබ

දුර සිට

අතුගා දමන්නට

නියමිත.

උඳුවප්

සුළං කෝඩය

ඒ ඔබ.

අන්තිම

තෙල් බිඳිත්තෙන්

දැල්වෙන

පහන් සිලකින්

ජීවිතය

මොහොතකට උදුරන.

රසික ජයකොඩි

2010 දෙසැම්බර්

ජෙරුසලම් නුවර රාත්‍රියක

වලාකුළු පිරි අහස

අරා ඉහළට නැගෙන

තුඟු මහල් ප්‍රාසාද අභිමුවෙහි

කුහුඹුවෙකු විලාසෙන් සිටගනිමි..

ප්‍රාකාර සඳලුතල

දිගු වීදි පීරමින්

දැක පුරුදු සිනහවක්

හුරුපුරුදු කතාවක්

මම සොයමි.

කටු අනින වියරු සීතල රැගෙන

අසිහියෙන් සිරුර මත දඟ කරන

සීත මෝසම් සුළඟ පිරිමදිමි.

රැය ගෙවී උදාවන තවත් එක් අලුයමක

රන් පැහැය නොතැවරෙන අළු පාට ගුවනතෙහි

සියතින්ම තනාගත් අලුත් මාවත් දිගේ

ඒ සුළඟ පියාඹන සැටි දකිමි..

වේගයෙන් ඇවිද යන මිනිසුන්ට

ජීවිතය මග හැරෙන බැව් සිහිව

මොහොතකට නතර වී,

සීතලෙන් හැකිළ ගිය තොල් වලින්

පෙණ පිපෙන මීවිතක් සිපගනිමි.

නන්නාඳුනන රටක

නාඳුනන සුසුම්, කඳුළැලි සමග

හුදෙකලාවේම සව්දිය පුරමි..

වලාකුළු මැද අහස

අරා ඉහළට නැගෙන

සඳ කොහිද මම තවම එය සොයමි.

කුළුණු ප්‍රාකාර මත අහසෙ ඉඩ ඇති තැනක

හිරිවැටුණු ඇඟිල්ලෙන්

හුරුපුරුදු

සඳෙහි හැඩතල අඳිමි..

රසික ජයකොඩි

දෙසැම්බර් 2010

හැඟුම් නැති කවියක්

අකුරකට පුළුවන්,

හැඟුම් නැති

දුරකථන මුහුණක

අඳුන් සිතුවම්

අඳින්නට

ඒ සිතුවමට පුළුවන්

ඇස් වලින් සිනාසෙන්නට

ගොළු බසින් කතා වෙන්නට

රතු ඇස් මත වුණත්

නුහුරු සීතල

තියා යන්නට..

පුළුවන් ඔබට

කවියක් ලියා දෙන්නට

තෙත සිඳුණු

අමාවක අහසට..

වැහි වලාකුළු

ඒ යට රොද බැඳෙන හැටි

ඈත සිට

බලා ඉන්නට..

පුළුවන් ඔබට

කවියක් ලියා යන්නට

පා තුඩින්

නන්නාඳුනන වෙරළක..

කුහුඹුවෙකු

ඒ මත නිදන හැටි

දුර සිට

බලා ඉන්නට..

පුළුවන් ඔබට

කවියකින් අමතන්නට

ඍතුවෙන් ඍතුවට

පියඹන

වලාකුළු මිනිසෙකුට..

කල්පයක් දුර සිටියද

ගල්ගැසී ඔහු

නතර වන සැටි

පුළුවන් එවිට

බලාගන්නට

දුටුවාද..?

ඔහුගෙ ළය මැද

කළු වලාකුළු

කැටිති අස්සෙන්

ඉඩ ඇති ඔබට

හමා යන්නට...

දුඹුරු ඇස් සිහිනයක්

හිමිදිරියක්

අවන්හලක්

මේසයක්..

දෙපස

ගැහැණියක්

සහ

මිනිසෙක්..

ඒ ගැහැණියට තිබුණේ

දුඹුරුම දුඹුරු දෑසක්..

වචනයක්

දෙකක්

ආයෙත් සිනහවක්..

මල් පියලි කොපුලත

පොපියන

අලුත් පිනි තිතක්

එය හදවතක්..

එක් කලෙක

කළු දුඹුල් බැඳි

පැරණි හදවතක්..

දුඹුරු ඇස් ළඟ

හෝරාවක්

දෙකක්..

ජීවිතය තරමට දිග

ඇසිල්ලක්

දිගම දිග

කෙටි කවියක්...

මීදුමක් සහ මතකයක්..

ඉනික්බිති අඳුරක්

කලකින් හමන

අකල් සුළඟට

බිම වැටුණ

තුත්තිරි මලක්..

නෑ

එය හදවතක්..?

එමල මත

කඳුළක්

කඳුළ මත

පා පතුලක්.

ඇය ගැහැණියක්!

දන්නවද

ඒ ගැහැණියට තිබුණේ

දුඹුරුම දුඹුරු දෑසක්..

රසික ජයකොඩි

පොත් සල්පිලේ දී ය

ගැට පද පිරුණ

පිටු කළු ගැසුණ

පොත

මම,

රාක්කය මත

ඔබ

තව බොහෝ පොත් මැද

වෑයමින්

සිරගත කළ..

නොම රමණි

වන පැරණි

පොත

මම,

කියවනු අරුචි යැයි

කලකට ඉහත

ඔබ

නම් කළ..

බොඳ සිත්තමකි

මුල් පිට

මහ හිස්තැනකි

පසු පිට,

පෙරවදන්

පසුවැනුම්

අයිති

නැතියෙන..

දුම් රොටුවක් විලස

අතීතයටම

එක්වුණ

ඉතිහාස පොත

මම,

හැම රහසක්ම

අකුරු යට

වළ දමා

හිනැහුණ..

වැසි සුළං මැද වුව
තවමත්

අකම්පිත

පොත

මම,

අලුත් පොත් අතැතිව

සිටින

ඔබ කිසිවෙකුට

නොපෙනෙන..

රසික ජයකොඩි

26.09.2010

මුලකුරක මතකය හෙවත් මගේ ප්‍රථම ප්‍රේමය

අඳුරු සෙවණැලි පැමිණ අරුණු දොර වසන විට
අකුරු කඩදහි සමග ගිනි වැදුණු දිනෙක අග
අහඹු ලෙස දිග හැරුණු පොතක මුල්පිටුව මත
කුරුටු ගා තිබුණු නුඹෙ නමේ මුලකුරු පෙනිණ..

සිසිර සුළඟට සැලෙන ළපටි පෙති බිම වැටෙන
නොතිර මල් කැකුළෙකැයි කෙලෙස අමතමි නුඹට..?
කතර මග මෙ'දුර විත් ගිමන් හරිනා රැයක
අඳුර මෙන් නුඹ ද එබිකම් කරයි මගෙ සිතට..

කොහේ සිට කොතැනකට යන්නෙදැයි නොම දැනම
ඔහේ ආ සුළඟක්ව රැඳුණු හැටි නුඹ එදින
එසේ වුව ඒ සුළඟ පියාඹන බැව් හැඳින
මගේ අත් විහිදුවෙමි අහස අහුරනු පිණිස

සිනා සෝ සුසුම් මැද සිතුම් නැවතුම් සොයන
සදාදර ඇසිල්ලක සිහිනයකි.. ඒ නුඹය
මලානික නෙත්වලින් සිතිජයට පා තියන
සැඳෑවක් සදිසි බව දනිමි දැන් ජීවිතය..




රසික ජයකොඩි
19 .07. 2010

ඇසළ අහසට

මේ ඇසළ අහසයි..
මෝසම් සුළඟ
සසලයි..

රොහොඹු තුඩු අග
දැවටෙන
රෑ සීතලට දිය හැකි
වග වාසගම් එමටයි..
ඒත් ඒ කුමටද..?
යළිත් හෙට දින මෙය
මග හැරුණ
සිහිනයක්
පමණයි..

අන්ධකාරය ඇවිත්
සඳවතුර පිසලයි
හැමතැනම කාංසිය
තවරයි..
උණුසුම්ම සුසුම වුව
පපුතුරට සිසිලයි..

පා පතුල් යට රැඳෙන
වැලි කැටයකට පවා
නිහඬ බව
උරුමයි..
ප්‍රේමයද
අතීතෙට යන මගක
සුරුවමක් විතරයි.
ආයෙ ආයෙත්
සුළඟ සසලයි
ඒ වුණත්
ජීවිතය
නිසලයි..



රසික ජයකොඩි
2010 ජූලි 01 වැනිදා
රෑ 12.05ට