කළු ගැසුණු උළු වහළක
පරණ වැහි පිහිල්ලක කෙළවර
සිරගත පරඬලා පත් යට
ශේෂ වුණු වැහි වතුර පොදකට
සම කරමි
ඉකුත් වස්සානය.
ඉබියතුරු දම්වැල් බැඳ
වසා දා ඇති
යළිත් නෑරෙන දොර මත
හැඩයක් නැතිව විසිරුණ
මඩ සිතුවම්ය වියළුණ..
ඉකුත් වස්සානයේ ඉපදුණ.
ලියන මේසය යට
අතු නොගෑ අඳුරු මුල්ලක
ගුලි වුණු කඩදාසියක් ඇති
එක රැයක සුරතින් ගිලිහුණ,
එමත මා ලිව් ගීතය
ඉකුත් වස්සානයේ දොරකඩ..
රත්වුණු තාර පාරක
ඉඳහිට ඇවිද යන විට
සුළි නැගෙන දුහුවිලි සුළඟ
අනවසරයෙන් සිඹියි දෙ ඇසම.
පිසින විට නෙත් කෙවෙණි
අතැඟිල්ල මත තැවරෙන
කඳුළක තවම හමු වෙයි
කල් ඉකුත් වස්සාන සීතල.
ඉරුරැස් මුවාවෙන
පරවුණු මලක පෙති යට
සිරුර අවසඟ කළු කුහුඹුවෙකු
නිහඬව දකින
නිශ්ශබ්ද සිහිනෙට
නමක් දෙමි.
එය "වස්සාන සිහිනය"
වස්සානයට ගොළු වන..
කඳු හෙල් නිම්න පසුකර
ඉබාගාතේ ඇවිදින
හැඟුම් නොපෙනෙන මිනිසෙකු
උර දරන පැස තුළ
අඳුරු මුල්ලක
සැඟවිලා ඇති
ඔහු එකතු කළ දියවර
වස්සාන කාලය තිස්සෙම.
රසික ජයකොඩි
