අහසට වීසි කළ පෙම් කවියක්

මහද්වීපයක වැලි කැට අතර - හිස් ඉඩක සැඟවෙන්න
පිපාසිත කවියකට බැරි වෙන්න
වලාකුළු පිට නැගී - වේගයෙන් ඔබ එන්න
අහස් ගැබ ඉරුණු තැන් අහුරන්න
අඬන්නට ඉන්න ඇස් සනසන්න.

සිරකුටිය තුළ නිදන සොරෙකුටත් -
සිහිනයක් තිබෙන බව දැනගන්න
එන්න වෙයි ඔහුටවත් නොදැනෙන්න
රළු පොළොව මතින් ඔබ සැතපෙන්න
කාලයේ වැලි අතින් අමදින්න
කිසි දෙයක් නොදත් සේ හිනැහෙන්න.

සුළඟකට මුවාවී - පැරණි කොළ එකින් එක ගලවන්න
අවැසි නැති බව ගසට පවසන්න
ආදරය අලුතින්ම දළු ලන්න
ඉඩ තිබෙන තැන් හොඳින් විමසන්න
තමන්ටම අයිති යැයි හිතෙන එක හිස්තැනක්
ගැඹුරු හුස්මක් හෙලා සිපගන්න- එතැන ඔබ සදාකල් නවතින්න

අනුන්ගේ නිම්නයට පිවිසෙන්න
පාර අවුරනු ලැබූ දෙපයකට
කාලාන්තරයක්ම නවතින්න
සිලිටි නිල් තණ පත්‍ර ඔබ වෙන්න
බොහෝ කල් එකතු කළ - වේදනා කුසුම් සේ පලගන්න
වැහිවතුර දෙනෙත් වල පුරවන්න
වලාකුළු  මත නැගී  ඔබ එන්න.



*           *           *

( රසික ජයකොඩි 22-07-2013 )

ප්‍රේමයේ ඉලක්කම් හෝඩිය

චලිතය අයිති 

ගති විද්‍යා පොතට මිස

ආදරයට නොවන බව

ඈ බොහෝ වර කියා දුන් පාඩමක්.

ගහවැලක

ඇඟිලි තුඩු මත මිස

කාෂ්ඨක හදවත්

ඉරි තැළුණු තැන් වල

පළුදු අතරින්

මල් පිපෙන්නේ නැති බව ඈ වතාවක් කීවා

නමක් නැති

කවි තියෙන්නට හැකි නම්

උසක් නැති කඳු හිස්ද

තෙතක් නැති රතු ඇස්ද

දුකක් නැති හදවත්ද 

තියෙන්නට ඕනෑ බව

ඇයට සාධනය කළ හැකියි.

කාටත් පහසු වෙන්නට

හදවතේ ඉබි යතුරු

කඩා දැම්මා නම්

ආදරය ගැන 

මෙතරම් කවි ලියන්නට

අවැසි නැති බව

ඈ නගන තර්කයයි.

දුරත් කාලයත් දන්නේ නම් 

හිස් අවකාශයක 

ආදරයේ ප්‍රවේගය පවා

ගණනය කරන්නට

ඇයට පුළුවන්

එහෙත් 

පළමු හිරු රැස් දහරට

බිමට ගිලිහෙන

පරමලක චිත්ත වේගය ගැන

ඇය දන්න

සමීකරණය 

මට තවම රහසක්


*             *             *
( රසික ජයකොඩි 13.04.2013 )

පියාඹනු බැරි කවියක්

සිත
සිතියමක් නම්
ක්‍රිස්මස් දූපතට එපිටින්
පැසිෆික් සමුදුරට පහළින්
මට ඔබේ මදහස
මෙතැන සිට
බලා ඉන්නට තිබුණා.


හිත මත
අත තබා
හරියටම වියතක් මැන
ඔබ හා මා අතර
සීරුවට
රේඛා අඳින්නට තිබුණා.


නොවැම්බර් මුල දවසක
වැහි වැටෙන හවසක
අත්ලට වැටෙන වැහිවතුර
කුටියටම අරගෙනවිත්
ඔබේ කම්මුල් මත
රහසින්ම ඉහින්නට තිබුණා.


ඔබ හීනයෙන් දුටු දාට
ප්‍රීතියෙන් අවදි වී
කුරුල්ලෙකු සේ කෑ ගසා
මෙතැන හිඳ
ඔබට ඒ වග
කියන්නට තිබුණා.


හිම මිදෙන නුවරක කෙළවර
සීතල නිවහනක
ඔබ ළඟ ඉදෙන
උණු බතක සුසුවඳ
ඇහැ පියා
හොයාගන්නට තිබුණා


සිත
සිතියමක් නම්
ආදරය
නිල්ම නිල් සමුදුරක් යැයි
මට ඔබට
කියා දෙන්නට තිබුණා.



*            *             *
( රසික ජයකොඩි  12-11-2012 )

සේපාලිකා හෙවත් නැවත ඇවිදීම

සිතියමක්

ඇවැසි නෑ

ගමනට. 

මං ලකුණු

අයිති නෑ 

දෙපයට.

කැමති නම් ඇවිදින්න

ඔබ එන්න

ඉතින් මේ හෙවණට. 

මාලිමාවක් නම්

හදවත

පොළොව මත නතරව

අහසටම අයදින,

සුළඟ යැයි කියන්නෙත්

සුසුමට,

සුළඟෙහිම කැබලිව

මැකී යන්නටද

ඇත අවසර. 

බොහෝ සෙවණැලි

හැරවිය හැකියි යළිත්

කවියට

කවියකැයි කියන්නේ,

ඔව්..කවියකැයි කියන්නේ 

ඇසිල්ලක මතකෙට.

මහා හිස්තැන් මත

වැසි වතුර 

වසින තුරු 

නතරව,

අකල් වැසි එනතුරු

ඇඟිලි බැඳ 

සිටින එක දවසක,

සියක් මැයි මල්

වසින්නේ නම්

සවසට,

සේපාලිකා සුවඳට.

*             *              *
( රසික ජයකොඩි 23.05.2012 )

මලකට, සිකුරාදාවක

ඔබට පැමිණිය හැකියි,
සිකුරාදා සැඳෑවක,
සිහින බඳුනක් අරගෙන,
ඔබට තොල ගෑ හැකි
මට රඳා ගත හැකි.

තොල ගාන විට ඔබ
බිඳුවෙන් බිඳුව එය
පලායයි මා සිත
ශ්වේත රාත්‍රියකට,
හිමිදිරි මිහිදුමට,
කඳුකර මාවතක
හෙමිහිට ඇදෙන බස් රියක්
තුළට ද.

සිහිවෙයි එවිට මට
නන්දා මාලිනියගේ ගී වියමන්
අමරදේවගේ සන්ධ්‍යා මියැසීන්
සසර මග නිම් හිම් ගැන
යුග බැඳුණු සෙනෙහස ගැන.

කවුළුවට එපිටින් ඇසෙන
මොර ගාන රිය නලා හඬ සහ
සිනා කොක් සන් මැද
මා සිත නිසසලව කියවයි
මායා ආන්ජලෝගේ කවක්
'ඔබ ආ විට'.

අතරමැද
කෙටි විරාමයකට
මා ඇසට ඉඳහිටක හසුවෙයි
සිනාවෙන් වළ ගැසෙන දෙකොපුල්
සහ පෙමින් විපිළිසර හදවත්
සඳ එළියෙන් හා නිදි වැරුණු ඇස් වලින්
සිදුරු වුණ.


එවිට මම හෙමිහෙමින් උගනිමි
මෙතෙක් මුණ නොගැසුණු දහමක්
විකාශිත හදවත් සෛල සහ
නූපන් කව් කළල ගැන
ප්‍රේමයේ රුහිරය
සදාකල් ගලායන.


 *            *              *
( මෙය මවිසින් ලියන ලද  To a flower, on a Friday  කවියේ සිංහල පරිවර්තනයයි )

දිගු වරලසැති යුවතියට

මුදා හරින්න ඔබේ වරලස,
මැදියම් රැයේ එන
දිගම දිග කෙටි පණිවුඩයක් ලෙද,
ගණනිල් වනයක සුධවල පවුරක් මත හිඳ.


මුදා හරින්න ඔබේ වරලස
ඈත කඳුරට ගිරිසිරසක සිට
හුදෙකලා නිම්නයක එරබදු මල් මතට
බක් මහේ රැයක වසින වැසි මියැසිය විලස.


මුදා හරින්න ඔබේ වරලස
මට එහි සැඟවී ඉන්නට
නිල් තණ පත් මත පිණි කැට එක් කොට
තවත් කවියකට නෙත් තෙමවන්නට


දින ගණන් රෑ ගණන් ගතවේවි
නිදි නැතිව සුව නැතිව
හෝරා ගණන් ගෙවී යාවි නිහඬවම
කාලයද බොහෝ වර නවතීවි.


ඒ වුණත්,
මුදා හරින්න ඔබේ වරලස
නන්නාදුනන තරුවක සසැළෙන එළිය විලසට,
අනෝරා වැස්සක තනිවුණ
දෑසක අයැදුමක් ලෙස දිස්වන.




*           *           *
( මෙය මවිසින් රචිත 'To a long haired girl'  නමැති කවියේ සිංහල පරිවර්තනයයි.ජර්මානු  සුරංගනා කතාවක එන Rapunzel     නමැති දැරියගේ කතාව මෙ කවියට පදනම් වෙයි. දිගු වරලසක් තිබූ ඇය සුධවල එක්ටැම් මැදුරක සිරගත ජීවිතයක් ගත කළාය. ඇයට ඇවැසි වූ එකම දෙය නිදහසයි.)

වෙසඟ අවසඟ

රෑ මැද

සීතල වැහි වතුර ලෙද

ආකාසයෙන් බිම වැටෙන සඳ

මගේ මානය

කෙතරම් ලස්සනද

මේ වෙසක් සඳ මත

වාඩි ගෙන සිටියි නම් ඔබ..

පෙරලුණු ඉටි පහනකින්

ඇවිලෙන

වෙසක් පහනක් නම් සිත

කොහොමද

ළඟම හිඳ

දිය බිඳක් වත් නො ඉසම

මේ හැටි

සිනාසෙන්නේ ඔබ..

දුටුවාද ඔබ

මතු මහල් සිරසින්

මිහිමතට බැස විත්

ඇසිපිය සලන

විදුලි ඇස් අතරට

පියහඹන කණමැදිරි එළියක්;

එය තමයි ප්‍රේමය.

විරාගික යැයි

ඔබ සිතන ප්‍රේමය..

හිස් අවකාශයකි අහස ද

සඳ ඉතිරිකොට

තාරකා හැංගෙන.

එළිය තුළ අඳුර විළි ලන

අඳුර තුළ එළිය මිරිකෙන

ජීවිතය විලසට

පරතෙරක් නොමැතිව දළුලන..

ගමනාන්තය නොම දැන

අන්ධකාරය අතරින්

ජීවිතය දළුලන විට

කොතරම් ලස්සන ද

ඒ මත වාඩිගෙන

සිනා සෙන්නේ නම් ඔබ.

රසික ජයකොඩි