ඇසළ අහසට

මේ ඇසළ අහසයි..
මෝසම් සුළඟ
සසලයි..

රොහොඹු තුඩු අග
දැවටෙන
රෑ සීතලට දිය හැකි
වග වාසගම් එමටයි..
ඒත් ඒ කුමටද..?
යළිත් හෙට දින මෙය
මග හැරුණ
සිහිනයක්
පමණයි..

අන්ධකාරය ඇවිත්
සඳවතුර පිසලයි
හැමතැනම කාංසිය
තවරයි..
උණුසුම්ම සුසුම වුව
පපුතුරට සිසිලයි..

පා පතුල් යට රැඳෙන
වැලි කැටයකට පවා
නිහඬ බව
උරුමයි..
ප්‍රේමයද
අතීතෙට යන මගක
සුරුවමක් විතරයි.
ආයෙ ආයෙත්
සුළඟ සසලයි
ඒ වුණත්
ජීවිතය
නිසලයි..



රසික ජයකොඩි
2010 ජූලි 01 වැනිදා
රෑ 12.05ට

අවසන් දවස...

වසන්තය ගෙවෙන දින පිපෙනා
මලකටත්... ඔව් නමක් තිබුණා
සුළං සැර දරාගනු නොහෙනා
එ'මල බිම වැටෙන තැන
පුංචි හිම කැට මිදී තිබුණා

නියං කල ආකහේ සරනා
වැහිලිහිණි පියාපත රිදුණා
තිත්ත ගනඳුරක ඇහැ අරිනා
දෙනෙත යට කොපුල මත
ප්‍රේමයක මං ලකුණු ඇඳුණා

සංසාර දොරකඩින් එබෙනා
මන්දාරමක් සිත'ග රැඳෙනා
සන්තාපයෙන්ම කවි ගොතනා
කන්දරාවක් සිහින
නින්ද යට කරවටක් ගිලුණා..

අවසාන සුසුම් පොද හෙලනා
හදවතක දිග පළල මනිනා
ඔබේ ඇස් යළි යළිත් පෙනුණා..
ගෙන්දගම් පොළොව පිට
හිස නගන සොහොන මත
විටින් විට ඒ එළිය දිළුණා
පුංචියට තරු ලකුණු පිපුණා..


රසික ජයකොඩි

අකල් කවියක්

අතීතය
පටු නිම්නයකි

සදාකාලික
ස්වප්නයකි..

සිල් බිඳුණු අලුයම
මල් පියලි කොපුලත
කල් යල් බලා
තියා ගිය පිනි තිත යට ද
ඉතිහාසයකි.


අකල් වැස්සට නොසේදෙන
බිම වැටුණ
මැයි මලක ලේ රත
කල්පයක් කල් වුව
මකාලන්නට
බැරි සත්‍යයකි..

අරගන්න...
එය ඔබට
තව එක
මතක වස්ත්‍රයකි..

ජීවිතය
ලිහාගන්නට බැරි
ගෙත්තමකි

ආදරය
වලාකුළු මත ඇඳි
සිත්තමකි..


රසික ජයකොඩි

ගිලන් වූ සිහිනය

ගිලිහී වැටෙන මැයි මල්
මතක පටුමග මත
වැතිරෙයි

හාත්පස අඳුර පමණයි..

නෙත් කෙවෙණි පිරිමැද
නිදි බිඳුණු සිහිනයක්
නැගිටියි

"මීවිතක් තරමට
ජීවිතය තරුණයි"
නාඳුනන හඬකින් ගැයෙන
ගීයක එසේ කියැවෙයි.

දැන් එකී සිහිනය
නිදන මැයි මල් පාගමින්
බොහෝ දුර ඇවිදින්න
සැරසෙයි.

ජීවිතය
හිනැහෙයි..

රෑ පුරා නිදි වැරූ සඳ
හඬ හඬා බිම හළ
කඳුළු පින්නට
මැයි මල් කිණිති තෙත්වෙයි..
ඒ මත දෙපිය මැන
යනු නොහී
මගේ සිහිනය
පා පැකිල
බිම ඇද වැටෙයි..

අත් පා රිදුම් දෙයි
සඳමඬල වුව
රතුවෙයි..

ගිලන් යහනක
ජීවිතය
යළිත් වැතිරෙයි..

රසික ජයකොඩි
03.05.2010

මගේ අවුරුද්ද

ලියා නිම නැති ලිපියේ
අවසාන කොළය
සුළඟට මුසුව ඉගිලී
මේසය මුල පතිත වෙයි.

අවසාන මිනිස් පුළුටද
කන්තෝරුවෙන් නික්මෙයි..

" සුබ අලුත් අවුරුද්දක්.."

දොර ළඟට යන ඔහු
මොහොතකට යළි හැරී
එසේ පවසයි..


"එසේම වේවා"

අසුනින් නැගිට
දෙපිය මැන
කවුළුව අසළ
සිටගනිමි..

පරණ අවුරුදු දවසේ
කල් ඉකුත් වුණ
වියපත් තුරුපතක්
නටු අගින් ගිලිහී
බිම වැටෙනු පෙනෙයි.

ළඟපාත
පාළු වී ගිය නිවසක
කළු බැඳුණු
රට උළු මතින්
ලේනෙක් පැන දුවයි.
"ජීවිතය දිගයි"
ඌට නොහැඟෙන්නේත් එයයි..


ඇසට නොපෙනෙන අත්තක
වසං වී හිඳ
කොළඹ කපුටෙක්
අවුරුදු ගීතයක්
රැව් නංවන්න වෙහෙසෙයි..

ඒ ගසම පාමුල
වැලි බොරලු යහනක
ළදරු බලු පැටවෙක්
මව් ඇකය තුළ ගුලිවෙයි..
ඈනුම් අරින විට
උගේ කිරිදත් මතුවෙයි..

" සුබ අලුත් අවුරුද්දක්.."

මම උන්ට
හදවතින් සුබපතමි..


රසික ජයකොඩි
12. 04. 2010
"රිවිරේ" දී

මගේ අසම්මත පෙම්වතියට

නේරංජනා ගඟ
ඔබ
කාලයේ අසු පිට නැග
තරණය කළ නොහෙන


අයාලේ ඇවිදින
අසම්මත පෙමවතෙකි
බග සඳ..

ඉබි යතුරු
මුව දරා හිනැහෙයි
ජීවිතය නම්
දඬුකඳ..

එහෙත් සකිසඳ...
ඉබියතුරු අසබඩ
මල් පිපෙන්නට
නොහැකිද..?


එවන් මලකට
පිනි ඉසින්නට
සඳට
අවසර
අවැසිද..?


රසික ජයකොඩි

වස්සාන ගීතය හෙවත් "ඔබ"

යළිත් වස්සානයයි

ජීවිතය කුසීතව
යහන මත
දිගෑදෙන
යාමයයි..

රෑ පුරා වෙහෙසවී
අකුරු කළ
මතක පොත
දැන් වසා
පැත්තකින් තබන්නට කාලයයි..

ඉර්තුවක් තිස්සේම
එකතු කළ දුක දරා
ගිම්හාන සුළං රොද
තටු සලා
දුරින් දුර පාව යයි..

තෙමි තෙමී ඇවිද'විත්
තෙතබරිව
කවුළු දොර අසළ අර හිඳින්නේ
මගහැරුණ
වස්සාන හීනයයි..

ඇබින්දක් කන්දෙන්න

යටගියාවට වැටෙන
වැහි කඳුළු
එ'බිම මත උපදවන
සුවඳ දහරක එතී
සිහිනයක් විලස ළඟ රැඳෙන්නේ
නිහඬතාවය
හඬන රාවයයි..

අදහන්න පුළුවන්ද,
එයින් පණ පෙවෙන්නේ
මිය ඇදුණ හදවතක
ගීතයයි..



රසික ජයකොඩි
27. 03. 2010