maa dakina sihina

වෙසඟ අවසඟ

2011-05-22T23:45:00.000-07:00

රෑ මැද

සීතල වැහි වතුර ලෙද

ආකාසයෙන් බිම වැටෙන සඳ

මගේ මානය

කෙතරම් ලස්සනද

මේ වෙසක් සඳ මත

වාඩි ගෙන සිටියි නම් ඔබ..

පෙරලුණු ඉටි පහනකින්

ඇවිලෙන

වෙසක් පහනක් නම් සිත

කොහොමද

ළඟම හිඳ

දිය බිඳක් වත් නො ඉසම

මේ හැටි

සිනාසෙන්නේ ඔබ..

දුටුවාද ඔබ

මතු මහල් සිරසින්

මිහිමතට බැස විත්

ඇසිපිය සලන

විදුලි ඇස් අතරට

පියහඹන කණමැදිරි එළියක්;

එය තමයි ප්‍රේමය.

විරාගික යැයි

ඔබ සිතන ප්‍රේමය..

හිස් අවකාශයකි අහස ද

සඳ ඉතිරිකොට

තාරකා හැංගෙන.

එළිය තුළ අඳුර විළි ලන

අඳුර තුළ එළිය මිරිකෙන

ජීවිතය විලසට

පරතෙරක් නොමැතිව දළුලන..

ගමනාන්තය නොම දැන

අන්ධකාරය අතරින්

ජීවිතය දළුලන විට

කොතරම් ලස්සන ද

ඒ මත වාඩිගෙන

සිනා සෙන්නේ නම් ඔබ.

රසික ජයකොඩි

අසමමිතියේ සමමිතිය හෙවත් 'රුකී'

2011-05-02T03:20:00.000-07:00

පුරාතන පෙම් නළුව

පුරා 'ඔබ' සොයන විට

ජීවිතය වෙරෝනාවක් වේය.

ලියා ගනු බැරි වචන

හිතේ කැටි ගැහෙන විට

ආදරය පොරෝනාවක් සේය.

"ජුලියට් කැපියුලට්"

ඒ නිතර මා ඔබට දෙන නම ය.

ඇතැම් විට

අලුත් කවියක් - දෙකක්

ඔබ සිතේ පුබුදුවා ලන නම ය.

මතකයිද, පියාපත් යුග අතර

හිම රැඳුණු කිරිල්ලිය

ග්‍රීක දෙව් කතාවක වසා හිඳ

මගේ උරහිස මතට පියෑඹුව..

බොහෝ කවි තුඩ අගින් අරගෙන

ශිෂ්ඨාචාර සෙල් කුළුණු පසුකර .

කැපියුලට් මැදුරු ගැබ

රැය කොයි තරම් දිගු ද,

එහෙත් ඒ රැය පවා ඇසිල්ලකි.

සඳලුතල දසුන දැක සන්සිඳෙන

කටු ඇනුණු සිත පවා

අලුත් ඍතුවක මල් පියල්ලකි.

කවි ම අවි වී නැගෙන

ද්වන්ද්ව සටනක් වුණොත්

ප්‍රේමය,

කවුරු ඉන් දිනාවිද?

බොහෝ අය වාගෙම

හිනැහේවි ඔබත් ඒ පැනයට.

"ජුලියට් කැපියුලට්"

ඔබේ පා නියගින්

මගේ ළය පෑරෙන සැමවිට

ඒ ඔබට මා අමතනා නම ය.

පිටකළ නොහෙන බරැති සුසුමක්

ඔබ ළමැද

උණුසුමට ඉතිරි කොට යන නම ය.

රසික ජයකොඩි

30.04.2011

එකම මිනිසෙක් සහ කතා දෙකක්

2011-04-25T05:41:00.000-07:00

අප්‍රේල් අවසන

අසෙනි වැසි වහින සවසක

තන්වැසි බොහෝ දන

දිවයති

කොහේ හෝ සෙවණකට;

ඒ වුණත් ඉඳහිට

දකිනු ඇති ඔබ

මිනිසෙකු

වැස්සට තෙමෙමින්ම

මහා නිදහසකින් ඇවිදින

අමතන්න ඔහුට - ඒ මම!

ඇසිපිය සැලෙන මොහොතක

පුපුරයි

විදුලියක් සහ අකුණක්

එකවර

අනාරාධිතවම

ඔහු දෙනෙත් අභියස...

"ඔබ"!

* * *

තවත් එක දවසක

ගිනියම් දහවලක

ගාලු පාරේ සිර වුණ

මහා රිය පෙරහරක් පසුපස

දුටුවාද

කේඩෑරි මිනිසෙකු

බයිසිකලයක් පැදගෙන

හෙමි හෙමින් එන;

අත දමා

නවතන්න ඔහු - ඒ මම!

උණු තාර මතුපිට,

කාටවත් මෙතෙක් නොපෙනුණ

වතසුදු කුසුමක් ය

හිනැහෙන

ඔහු නැඹුරු වී සුරැකිව

අතට ගෙන එය

සිඹිනු ඇති බැතියෙන...

"ඔබ"!

රසික ජයකොඩි

25.04.2011

'Sometimes' and 'some days'

2011-04-25T05:38:00.000-07:00

Sometimes,

memories

leave- while staying

Stay – while leaving,

and live

while

beaming and fading.

Sometimes,

eyes may shrink

while

glittering love;

and love will breathe

while

smiling or weeping.

Some days,

butterflies don’t fly.

They stay

while

flapping their wings,

and Pretend elation

while

caressing broken hearts…

Sometimes,

slightest air stirs

can make unborn flowers

blossom

or decay;

but some flowers

can blossom

while perishing

and perish

while blossoming…

Rasika Jayakody

20.04.2011

Long Shadows

2011-04-17T23:15:00.000-07:00

I am the hermit

Lives in a virgin forest…

Foot prints of the flying birds,

Marked in the air...

Sketches of the unutterable love,

Drawn everywhere...

This is my virgin forest

And I am still the hermit…

In this forest,

Birds have no wings

Feelings cannot fly so high

Solitude is not allowed to speak

Yet heartbeat resonates with silent hymns…

This is my forest

Where lipped eyes kiss,

Petalled hearts blossom,

Every grain of sand smiles,

Yet melancholic thoughts prevail.

My forest is not a ‘hermitage’.

It turns love

Into long shadows,

And you can seek shelter under it…

Without torturing the shadows with feet…

Yes... I am the hermit

Lives in a virgin forest.

Rasika Jayakody

18.04.2011

අවුරුදු ප්‍රේම ගීතය

2011-04-13T21:43:00.000-07:00

අප්‍රේල් යනු,

අහස ඉකිලන මාසය

පොළොව හිනැහෙන මාසය

අකුණු පුපුරන මාසය

අවුරුද්ද එන මාසය.

වැහි, අකුණු අස්සෙන්

කඳුළක් වැටෙන රාවය

ඔබට නෑසෙන මාසය

ඔබ සිනාසෙන මාසය

කෙවිළියක අත ගත්

වැහි ලිහිණියෙකු

කොවුල් ගී ගයන නාදය

සවනට ඇසෙන මාසය..

අප්‍රේල් යනු,

එරබදු මල් ලෙසට

නෑ හිත මිතුරු පිරිවර

ඔබ වට පිරෙන මාසය

ඔබ හිත පිරෙන මාසය

කවි, අකුරු මැද කුටියක

මා තනි කෙරෙන මාසය

කොළොම්පුර වීදියක් ලෙස

හිත පුරන් වන මාසය

අප්‍රේල් යනු,

නොනගතය කෙළවර

සුබ නැකත් ගෙන එන

නැකැත් තරුවට හිමි මාසය..

සුබ නැකත් එන තුරු

වරු ගණන් කල් මරන

නොනගතය ඉතා දිග මාසය..

නව බග සඳ විලස

මේ ඔබ සිනාසෙන මාසය,

ඒ එක සිනාවක් වෙනුවෙන්

මා බොහෝ දුක් උසුළ මාසය..

රසික ජයකොඩි

13.04.2011

The Wall of Love

2011-04-13T21:40:00.000-07:00

You can free a bee

From the glee

And make him sleep

Like a dizzy moth...

When drizzling rain drops

Douse

The dazzling sun,

Can fairy flowers blossom

In a dreary land…?

Can a stifled tear

Hear

The unspoken sorrows

Of a ‘smiling’ eye..?

And the unutterable pain

Of a sleepless dream..?

Can a poem

Bloom like a dream

On a paper?

But,

Will it fade

Like a dream

And dissappear at dawn...?

Can a flower petal

Split

Eternity and volatility

With the wall of love..?

- Rasika Jayakody

08.04.2011

මම සහ නුවර

2011-04-13T21:36:00.000-07:00

කොළඹ විශාඛා විදුහලේ ටයි පටියක් පැලඳි යුවතියක් දුටු පමණින් තවමත් තමන්ගේ හිතේ විදුලියක් කෙටෙනු වැනි හැඟීමක් දැනෙන බව උපුල් ශාන්ත සන්නස්ගල කොහේ හෝ තැනක කියා තිබුණා මට හොඳට මතකය. එය දුටු මොහොතේ වචනයට නගන්නට අපහසු තරමේ සීතල හැඟීමකින් මගේ සිත හිරි වැටී ගියේය.

එවැනි මතකයන් ඕනෑම මිනිසෙකුගේ ජීවිතයේ තිබෙන බව මම දනිමි. ඒවා හදවතේ ගැඹුරම පතුළේ නිදන් වී විටින් විට සිත කොනිති ගසන මතකයන් ය. ඇතැම් විට මරණ මංචකය දක්වාම එම සොඳුරු රිදවිල්ල සිතට දැනේ. එය වේදනාත්මක ආශ්වාදයකි.

මගේ ජීවිතයේත් එවැනි මතකයන් කිහිපයක් තිබේ. ඒ අතුරිනුත් වැඩිපුරම මට ළං වූ මතකය වන්නේ " නුවර" යි.. නුවර වැව රවුමේ සේයාරුවක් කොහේ හෝ තැනක දකින විට, ඇතැම් විට රූපවාහිනියේ නුවර කොතැනක හෝ දසුනක් පෙන්වන විට, අවට සිටින යම් කිසිවෙකු නුවර කිසියම් තැනක් ගැන කතා කරන විට, නුවර හා බැඳුණු ගීතයක් ඇසෙන විට උපුල් කියන අන්දමේ විදුලි ඉරක් මගේ මනසේත් ඇඳෙයි. ඒ සමගම සොඳුරු රිදවීමකුත් සිතට දැනෙයි. එයට හේතුව මම බොහෝ විට කල්පනා කරමි.

නුවර හා සබැඳි පුංචි ප්‍රේමණීය කතාවක් මට තිබේ. එය එක්තරා විදියක රහස් ප්‍රේමයකි. එහෙත් දැන් එය වසර ගණනක් පැරණි ය. අද එය මගේ මනසේ තැන්පත්ව ඇත්තේ බොඳ වී ගිය ලස්සන සිතුවමක් පරිද්දෙනි. බොහෝ විට ජීවිතයේ නව යොවුන් අවදියේ සිතට දැනෙන එබඳු හැඟීම්, සිතුවම් වලට සමානය. සිතුවම කොතරම් ලස්සන වුවත්, කාලයත් සමග වර්ණ මැකී, අව පැහැ ගැන්වී, ටිකෙන් ටික බොඳ වී යයි. එහෙත් අතීතයේ පැවති අර වර්ණවත්, ලස්සන සිතුවමේ චමත්කාරය කවදාවත් මැකී යන්නේ නැත.

නුවර මට සබැඳෙන්නේ මගේ සිතේ ලියලා වැඩුණු ඒ රහසිගත ප්‍රේමයත් සමග බව ඇත්තකි. ඇගේ සෙවණැල්ල වැටුණු නුවර සෑම තැනක්ම එදවස මට සීතලක් ගෙන ආවේය. එය සුන්දර, ළපටි, බොළඳ සිතිවිල්ලකි. කාලයත් සමග නුවරට බැඳුණු විවිධ සිදුවීම් ඔස්සේ තව තවත් මතකයන් ඒ මතින් ගොඩ නැගුණේය. ඒවා එකකට එකක් සම්බන්ධ නැති, තැනින් තැනින් ඇමිණුනු මතකයන්ය. ඒ අසම්බන්ධ බවම, අපිළිවෙලම මට ගෙනෙන්නේ සුන්දරත්වයකි.

මා ආනන්දයේ උසස් පෙළ පංතියක ඉගෙනුම ලබන කාලයේ, අපට මහනුවර උසස් බාලිකා විද්‍යාලයේ "විද්‍යා දිනයකට" සහභාගි වන්නට ආරාධනා ලැබුණි. එය බාලිකා පාසල් වලින් එවැනි ඇරයුම් ලැබෙන තෙක් මග බලමින් සිටි කාලයයි. මා සමග තවත් මිතුරන් හතර පස් දෙනෙක් ඒ ගමනට එක් වූහ. අපි පිටකොටුවට පැමිණ නුවර බලා යන ඉන්ටසිටි බසයක නැගුණෙමු. අපට ලැබුණේ අවසන් පේළියයි. නොයෙක් කතා කවට බස් මැද්දෙන් ගිය ඒ ගමන ඉතා විනෝදජනක එකකි. අද මෙන් හිස බර කරන සංකීර්ණත්වයන්ගෙන්, ව්‍යාකූලත්වයන්ගෙන් පිරුණු ජීවිතයක් නෙවෙයි අප එදා ගත කළේ. එදවස අප අලුතින් පියාපත් ලැබුණු කුරුල්ලන් බඳු ය.

ඒ දවස ටිකක් වැහිබර අඳුරු දවසකි. බසයේ රේඩියෝව ක්‍රියාත්මක කරවා තිබුණේය. කොළඹ සිට කෙළි කවට කතා කියමින් පැමිණි මගේ පාසල් මිතුරන්ගෙන් ඇතැමෙකු, කඩුගන්නාවට ළං වෙන විට සිටියේ අඩ නින්දේය. තරමක නිහඬතාවක් රජයමින් තිබුණි. බස් රථය කඩුගන්නාව කන්ද නගින්නට පටන් ගත්තේය. පොද වැස්ස.. මීදුම..අඩ අඳුර.. කවුළුවෙන් පිටත දැවටෙමින් තිබුණි.

බසයේ රේඩියෝවෙන් වාදනය වෙන්නට පටන් ගත්තේ නන්දා මාලිනිගේ "කප් සුවහස් කල් පෙරුම් පුරාගෙන" ගීතයයි. ඒ මොහොතේ ඒ ගීතය මගෙ සිතේ කිඳා බසින්නට පුළුවන් ගැඹුරුම තැන දක්වා කිඳා බැස්සේය. ගීතයේ සෑම වචනයක්ම මගේ සිත කොනිත්තා රිද්දුවේය. නන්දා මාලිනියගේ හඬ, ගීතයේ රිද්මය මගේ මනස වෙළා ගත්තේය. එය සිහි කරන විට, මේ දැනුදු එම කම්පනය මට දැනෙයි. එතැන් සිට " කප් සුවහස් කල්" ගීතය ඇසෙන සෑම මොහොතකම මට 'කඩුගන්නාව ' සිහියට නැගෙයි. වසර ගණනක් පැරණි අතීතයට ඇසිල්ලකින් සිත දිව යයි.

නුවරට ගිය තවත් සුන්දර ගමන් රාශියක් මතකයේ ඇත. මා ඒවා ' සුන්දර ගමන්' යැයි කියන්නේ බොහොම පුංචි හේතු නිසාය. තවත් කෙනෙකුට ඒවායේ අබමල් රේණුවක තරම්වත් වටිනාකමක් නැති වන්නට පුළුවන. එහෙත් ඒ පුංචි සුන්දරත්වය මට හුඟක් වටින එකකි.

රාජකාරි ජීවිතයේත් එවැනි 'සුන්දර' අවස්ථාවන් බොහොමයක් මට ලැබිණි. එහෙත් ඒ හැම එකක්ම ලියන්නට ගියහොත් මේ වියමන තව හුඟක් දික් ගැස්සෙයි. එහෙත් ඒ අතුරින් ඉතාම ලස්සන මතකයක් වන්නේ මිතුරන් කිහිප දෙනෙකු දවස් කිහිපයක් නුවර ගත කළ මතකයයි.

ඒ මෙයට වසර හතර පහකට පෙරය. ඉන්දික සකලසූරිය, රතින්ද්‍ර කුරුවිට මෙන්ම සංඛ ගාල්ලගේද ඒ ගමනේ කොටස්කරුවෝ වූහ. එය රාජකාරි අවශ්‍යතාවක් වෙනුවෙන් ගිය ගමනකි. නුවර නොහෝ තැන්වල අපි ඒ දින කිහිපයේ ඇවිද ගියෙමු. ඇත්තෙන්ම නුවර නොගිය තැනක් නැති තරම් ය. අප දින දෙකක් නවාතැන් ගත්තේ මහනුවර තිලංකා හෝටලයේය. තවත් දිනයක් හෝ දෙකක් හන්තානට නුදුරුව පිහිටි ලස්සන හෝටලයක ලැගුම් ගත්තෙමු.එම සෑම සීතල රාත්‍රියක්ම පුංචි මීවිතකින් උණුසුම් වූයේය.

තිලංකා හෝටලයේ ගත කළ එක රැයක මීවිතත් සමග ඇදී ගිය කතා බහ මැදියම් රැය තෙක් දිග් ගැස්සුණි. මගේ මිතුරන් තිදෙනා නිදන්නට ගියද, මට මොහොතක් තනි වෙන්නට අවැසි විය. මම කාමරයෙන් පිටතට පැමිණියෙමි. කාමරයෙන් පිටතට පැමිණි පසුව ඈත පිහිටි කඳු ගැට අඳුරු රේඛා මෙන් ඇසට පෙනේ. එම කඳු පසුතලයේ තිබියදී , නගරයේ විදුලි එළි ඈතින් ලෙලෙන දිලෙන තරු ඇස් මෙන් දිලිසෙයි. මම බොහෝ වේලාවක් එදෙස බලා සිටියෙමි. කලින් කී පැරණි ප්‍රේමයේ මතකය ඒ මොහොතේ මගේ මනසේ හොල්මන් නොකළා යැයි කිව්වොත් බොරුවකි. මට ඇය සිහිපත් විය. ඇය සිටින ඉසව්ව කුමක්දැයි මම අන්ධකාරය පුරා නෙත් යවමින් සෙව්වෙමි. නමුත් අන්ධකාරය තුළ මං ලකුණු සෙවිය හැක්කේ කාට ද..? එම නිසා මට ඒ ඉසව්ව සොයාගන්නට නුපුළුවන් විය. අද එම රාත්‍රිය මගේ මනසේ රැඳෙන්නේ ලස්සන එහෙත් අඳුරු සිහිනයක් විලසටය.

මා අවසන් වරට නුවර ගියේ මෙයට මාස පහකට පමණ පෙරාතුවය. ඒ ගමනටත් ඉන්දික සහ රුක්ෂාන් අබේවංශ එක්වූහ. එය හුදෙක් විනෝදය සඳහා අප ගිය ගමනකි. වාහනය පැදවූයේ ඉන්දිකය. ඉදිරි පස අසුනේ මාත් පසු පස අසුනේ රුක්ෂානුත් ගමන් කළහ. අප කොලඹින් පිටත් වූයේ හවස් වරුවේ වූ නිසා නුවරට ළං වන විට අඳුර වැටී තිබිණි. නුවරට ඔන්න මෙන්න කියා තිබියදී ඉන්දිකත් නුවරට සම්බන්ධ ඔහුගේ පැරණි ප්‍රේමයක් ගැන කතාවක් මට පැවසුවේය. මමත් මගේ පැරණි කතාව ඔහුට කීවෙමි. ඒ කතා දෙකම අඩු වැඩි වශයෙන් සමාන විය. අප දෙදෙනාම ඒ කතා යළි සිහිපත් කළේ සිනාසෙමිනි. ඒ සිනාව අස්සෙන් මගේ හදවතේ සියුම් ඉකිබිඳුම් රාවයක් මට ඇසුණේය. ඇතැම් විට මගේ මිතුරාටත් එවැනිම හැඟීමක් දැනෙන්නට ඇත. ඒ වන විටත් ඔහු විවාපත් වූ අලුත ය.

අප එදින ලැගුම් ගත් හෝටලය ඉතාම රමණීය කඳු දසුන් සහිත එකකි. එය පිහිටා ඇත්තේ නුවර ධර්මරාජය පිහිටා ඇති කන්ද මුදුනට වන්නටය, මහවැලි ගඟ පොල්ගොල්ල වේල්ලේ සිට කිලෝමීටර් 25ක් 30ක් ඈතට ගලන අයුරු එම හෝටලයට පෙනේ. කඳු පන්ති පසුබිමෙහි මහවැලි ගඟ ගලන්නේ මනරම් චිත්‍රයක අසිරිය මවමිනි.

එදා රාත්‍රියේ මට හෝරා දෙක තුනකට වඩා නිදාගත හැකි වූයේ නැත. පාන්දර දෙකයි තිහට පමණ අවදි වුණු මම අප සිටි කාමරයට අයත් සැඳැල්ලට පැමිණියෙමි. සීතල සියුම් හී තුඩු මෙන් සිරුරෙහි ඇනේ. අවදි වන සිතුවිලි එයටත් වඩා සියුම්ව හදවතට කටු අනියි. එය ඉවසා ඉන්නට අපහසු හැඟීමකි. විදුලි එළි දල්වන්නට ගියොත් මගේ මිතුරන් අවදි වන බැවින් මම මගේ ජංගම දුරකථනය අතට ගෙන එහි කවි සිතුවිල්ලක් ලියා තබන්නට තැත් කළෙමි. එහෙත් මට එය ලියාගත නොහැකි විය. තවමත් එය නොලියූ කවියක් ලෙසින් මගේ මනසේ නින්නාද වෙයි. එදා රාත්‍රියේ මට නිදගන්නට මගේ සිත ඉඩ නොදුන්නේ ඇයිදැයි අදටත් මට තේරුම් ගන්නට බැරිය. අනෙක් අතට ජීවිතයේ බොහෝ දේ එලෙස තේරුම් ගන්නට උත්සාහ කළ යුතු නැත.එයට හේතුව, එවැනි තේරුමක් ඒවායේ නැති නිසාය.

එසේ වුවත් ජීවිතය සුන්දර යැයි මම විශ්වාස කරමි. නුවර යනු සුන්දර ජීවිතයේ මට තවත් සුන්දර මතකයන් ගොන්නක් සහිත ස්ථානයකි. පුනරුත්පත්තියක් කියා දෙයක් තිබෙනවා නම්, ඇතැම් විට එය සංසාරයේ ඈත සිට පැමිණෙන ගුප්ත සබැඳියාවක් විය හැකිය. එසේ නැතිනම්, මම මේ භවයේ සිට සංසාරයට රැගෙන යන රමණීය මතකයක් විය හැකිය.

මට එක සිහිනයක් තිබේ. ඒ මේ ජීවිතයෙන් නික්ම යන්නට පෙරාතුව නුවර කුඩා නිවහනක හුදෙකලා, පිටස්තර, නිහඬ ජීවිතයක් ගත කිරීමේ සිහිනයයි. එය කිසිවෙකු ඇතුළු නොවෙන, කිසිවෙකුටත් නොපෙනෙන, කිසිවෙකුත් නොදකින ජීවිතයක් විය යුතුය. ඒ සියුම් රිදුම මට රිසි සේ විඳීමට අවැසිය. පැය ගණන්, වරු ගණන්, දින ගණන්, මාස ගණන්, වසර ගණන් එම රිදුමේ නිමග්නව කල් ගෙවීමට අවැසිය. එසේ වුවහොත්, කවදා හෝ දිනක එය මට සංසාරයට රැගෙන යා හැකි අපූරු මතකයක් වනු නියතය.

රසික ජයකොඩි

මැදියම් රැයේ ඇමතුම

2011-03-21T21:24:00.000-07:00

සති අන්ත දවසක රැයක,

මැදියම ගෙවෙන්නට පෙර

දුර සිට සපැමිණෙන

දුර ඇමතුමක් එය.

"කොහොමද..?"

නිහඬ සිනහවකි

පිළිතුර

ඉසියුම් ඉසිඹුවක් ලැබ

විමසයි යළිත් ඔබ

හුරුපුරුදු ප්‍රශ්නය.

"නිදි නැද්ද තවම..?"

කිසිදාක නිදි නොවිඳින

මගේ යටි සිත

ඒ ප්‍රශ්නයට දෙයි

කෙටි පිළිතුරක්.

"නැහැ තාම"

"දැක්කා ළඟදි දවසක

ලියපු කවියක්,

හුඟක්ම තිබුණෙ

'තනිකම'..

කලින් කවිවල වාගෙම."

කිව්වත් මෙලෙස ඔබ

නො අසන වග දනිමි කිසිදිනක

කවි නිමිති, හේතු-කාරණ.

"ඇයි...

වැරදිද.."

පිළිතුරක් නැති තැන

නොවරදවාම ඔබ විමසන

එකම ප්‍රශ්නය එය.

එසේ ඇසුවද ඔබ,

කොහොමින් කියන්නද

තනිකමේ ගැඹුරු පතුළත

ඔබ නොදත්

තව බොහෝ දේ ඇති වග..

"මම දන්නව.."

නොවැටහී වුව එහි රැඳි අරුත

මුදු ලෙසින් මසිත තැවරෙන

ඔබ කියන අවසන් වචනය

පිරිමදියි හිරි වැටුණු හදවත.

නිහඬ සිනහවකි.

ඔබට මා දෙන පිළිතුර.

රසික ජයකොඩි

ගිම්හාන කවිය හෙවත් කල් ඉකුත් වස්සාන ගීතය

2011-03-15T06:36:00.000-07:00

කළු ගැසුණු උළු වහළක

පරණ වැහි පිහිල්ලක කෙළවර

සිරගත පරඬලා පත් යට

ශේෂ වුණු වැහි වතුර පොදකට

සම කරමි

ඉකුත් වස්සානය.

ඉබියතුරු දම්වැල් බැඳ

වසා දා ඇති

යළිත් නෑරෙන දොර මත

හැඩයක් නැතිව විසිරුණ

මඩ සිතුවම්ය වියළුණ..

ඉකුත් වස්සානයේ ඉපදුණ.

ලියන මේසය යට

අතු නොගෑ අඳුරු මුල්ලක

ගුලි වුණු කඩදාසියක් ඇති

එක රැයක සුරතින් ගිලිහුණ,

එමත මා ලිව් ගීතය

ඉකුත් වස්සානයේ දොරකඩ..

රත්වුණු තාර පාරක

ඉඳහිට ඇවිද යන විට

සුළි නැගෙන දුහුවිලි සුළඟ

අනවසරයෙන් සිඹියි දෙ ඇසම.

පිසින විට නෙත් කෙවෙණි

අතැඟිල්ල මත තැවරෙන

කඳුළක තවම හමු වෙයි

කල් ඉකුත් වස්සාන සීතල.

ඉරුරැස් මුවාවෙන

පරවුණු මලක පෙති යට

සිරුර අවසඟ කළු කුහුඹුවෙකු

නිහඬව දකින

නිශ්ශබ්ද සිහිනෙට

නමක් දෙමි.

එය "වස්සාන සිහිනය"

වස්සානයට ගොළු වන..

කඳු හෙල් නිම්න පසුකර

ඉබාගාතේ ඇවිදින

හැඟුම් නොපෙනෙන මිනිසෙකු

උර දරන පැස තුළ

අඳුරු මුල්ලක

සැඟවිලා ඇති

ඔහු එකතු කළ දියවර

වස්සාන කාලය තිස්සෙම.

රසික ජයකොඩි

මායාවී

2011-01-05T22:14:00.000-08:00

චක්‍රාවාටයේ වාටියක

නන්නත්තාර දූපතක

කරුමක්කාර හදවතක

සෙල්ලකාර කුසුමක්ය ඈ..

භද්‍ර කල්පයේ කෙළවරක

භද්‍ර යෞවනේ මිරිඟුවක

රක්තවන් දෙනෙත් අභියසම

රක්ත වර්ණයෙන් පිපුණාය ඈ..

රික්තකයක්ව ගිය සිතක

මුක්ත නොකෙරුණු සෙනෙහසක

බුක්තියට සිරගත කෙරුණ

රක්තවන් මායාවක් ය ඈ..

චක්‍රාවාටයේ වාටියක

වක්‍රාකාර දූපතක

අප්‍රාණිකම ප්‍රාණයක්

නිද්‍රාවකට සම වැදෙන රෑ

මුද්‍රා තැබෙන සිහිනයයි ඈ..

රසික ජයකොඩි

2011 ජනවාරි

උඳුවප් සුළඟ හෙවත් සල්ලාල පෙම් කව

2010-12-22T10:44:00.000-08:00

මේ මගේ ප්‍රේමය

හෙවත්

අඬන්නට ඉන්න ඇස.

අඬන්නට ඉන්න ඇසකට

විසුළුවට වුව

ඇඟිල්ලෙන් ඇන්නොත් ඔබ

මුලින්ම ගලනු ඇත්තේ

කඳුළකි ලේ රතු පාට.

කඳුළු ලුණු රස

බව සැබැයි,

එසේ වුව

කුමට සොයනුද

වෙහෙස වී එහි යට'රුත

ලුණු බිඳක්වත් ශේෂ නොකරම

වියැළිලා යයි නම් එය.

මම

මකුළු දැල.

බිත්තියේ ඈත මුල්ලක

හෙමි හෙමින් ලඹ දෙන

ඉඳහිට කළුවරක

මැස්සෙකුත් පැටලෙන,

හෙට උදෑසන

ඔබ

දුර සිට

අතුගා දමන්නට

නියමිත.

උඳුවප්

සුළං කෝඩය

ඒ ඔබ.

අන්තිම

තෙල් බිඳිත්තෙන්

දැල්වෙන

පහන් සිලකින්

ජීවිතය

මොහොතකට උදුරන.

රසික ජයකොඩි

2010 දෙසැම්බර්

ජෙරුසලම් නුවර රාත්‍රියක

2010-12-18T23:54:00.000-08:00

වලාකුළු පිරි අහස

අරා ඉහළට නැගෙන

තුඟු මහල් ප්‍රාසාද අභිමුවෙහි

කුහුඹුවෙකු විලාසෙන් සිටගනිමි..

ප්‍රාකාර සඳලුතල

දිගු වීදි පීරමින්

දැක පුරුදු සිනහවක්

හුරුපුරුදු කතාවක්

මම සොයමි.

කටු අනින වියරු සීතල රැගෙන

අසිහියෙන් සිරුර මත දඟ කරන

සීත මෝසම් සුළඟ පිරිමදිමි.

රැය ගෙවී උදාවන තවත් එක් අලුයමක

රන් පැහැය නොතැවරෙන අළු පාට ගුවනතෙහි

සියතින්ම තනාගත් අලුත් මාවත් දිගේ

ඒ සුළඟ පියාඹන සැටි දකිමි..

වේගයෙන් ඇවිද යන මිනිසුන්ට

ජීවිතය මග හැරෙන බැව් සිහිව

මොහොතකට නතර වී,

සීතලෙන් හැකිළ ගිය තොල් වලින්

පෙණ පිපෙන මීවිතක් සිපගනිමි.

නන්නාඳුනන රටක

නාඳුනන සුසුම්, කඳුළැලි සමග

හුදෙකලාවේම සව්දිය පුරමි..

වලාකුළු මැද අහස

අරා ඉහළට නැගෙන

සඳ කොහිද මම තවම එය සොයමි.

කුළුණු ප්‍රාකාර මත අහසෙ ඉඩ ඇති තැනක

හිරිවැටුණු ඇඟිල්ලෙන්

හුරුපුරුදු

සඳෙහි හැඩතල අඳිමි..

රසික ජයකොඩි

දෙසැම්බර් 2010

හැඟුම් නැති කවියක්

2010-10-20T08:47:00.001-07:00

අකුරකට පුළුවන්,

හැඟුම් නැති

දුරකථන මුහුණක

අඳුන් සිතුවම්

අඳින්නට

ඒ සිතුවමට පුළුවන්

ඇස් වලින් සිනාසෙන්නට

ගොළු බසින් කතා වෙන්නට

රතු ඇස් මත වුණත්

නුහුරු සීතල

තියා යන්නට..

පුළුවන් ඔබට

කවියක් ලියා දෙන්නට

තෙත සිඳුණු

අමාවක අහසට..

වැහි වලාකුළු

ඒ යට රොද බැඳෙන හැටි

ඈත සිට

බලා ඉන්නට..

පුළුවන් ඔබට

කවියක් ලියා යන්නට

පා තුඩින්

නන්නාඳුනන වෙරළක..

කුහුඹුවෙකු

ඒ මත නිදන හැටි

දුර සිට

බලා ඉන්නට..

පුළුවන් ඔබට

කවියකින් අමතන්නට

ඍතුවෙන් ඍතුවට

පියඹන

වලාකුළු මිනිසෙකුට..

කල්පයක් දුර සිටියද

ගල්ගැසී ඔහු

නතර වන සැටි

පුළුවන් එවිට

බලාගන්නට

දුටුවාද..?

ඔහුගෙ ළය මැද

කළු වලාකුළු

කැටිති අස්සෙන්

ඉඩ ඇති ඔබට

හමා යන්නට...

දුඹුරු ඇස් සිහිනයක්

2010-10-18T08:50:00.000-07:00

හිමිදිරියක්

අවන්හලක්

මේසයක්..

දෙපස

ගැහැණියක්

සහ

මිනිසෙක්..

ඒ ගැහැණියට තිබුණේ

දුඹුරුම දුඹුරු දෑසක්..

වචනයක්

දෙකක්

ආයෙත් සිනහවක්..

මල් පියලි කොපුලත

පොපියන

අලුත් පිනි තිතක්

එය හදවතක්..

එක් කලෙක

කළු දුඹුල් බැඳි

පැරණි හදවතක්..

දුඹුරු ඇස් ළඟ

හෝරාවක්

දෙකක්..

ජීවිතය තරමට දිග

ඇසිල්ලක්

දිගම දිග

කෙටි කවියක්...

මීදුමක් සහ මතකයක්..

ඉනික්බිති අඳුරක්

කලකින් හමන

අකල් සුළඟට

බිම වැටුණ

තුත්තිරි මලක්..

නෑ

එය හදවතක්..?

එමල මත

කඳුළක්

කඳුළ මත

පා පතුලක්.

ඇය ගැහැණියක්!

දන්නවද

ඒ ගැහැණියට තිබුණේ

දුඹුරුම දුඹුරු දෑසක්..

රසික ජයකොඩි

පොත් සල්පිලේ දී ය

2010-09-26T03:05:00.000-07:00

ගැට පද පිරුණ

පිටු කළු ගැසුණ

පොත

මම,

රාක්කය මත

ඔබ

තව බොහෝ පොත් මැද

වෑයමින්

සිරගත කළ..

නොම රමණි

වන පැරණි

පොත

මම,

කියවනු අරුචි යැයි

කලකට ඉහත

ඔබ

නම් කළ..

බොඳ සිත්තමකි

මුල් පිට

මහ හිස්තැනකි

පසු පිට,

පෙරවදන්

පසුවැනුම්

අයිති

නැතියෙන..

දුම් රොටුවක් විලස

අතීතයටම

එක්වුණ

ඉතිහාස පොත

මම,

හැම රහසක්ම

අකුරු යට

වළ දමා

හිනැහුණ..

තවමත්

අකම්පිත

පොත

මම,

අලුත් පොත් අතැතිව

සිටින

ඔබ කිසිවෙකුට

නොපෙනෙන..

රසික ජයකොඩි

26.09.2010

මුලකුරක මතකය හෙවත් මගේ ප්‍රථම ප්‍රේමය

2010-07-20T06:16:00.000-07:00

අඳුරු සෙවණැලි පැමිණ අරුණු දොර වසන විට
අකුරු කඩදහි සමග ගිනි වැදුණු දිනෙක අග
අහඹු ලෙස දිග හැරුණු පොතක මුල්පිටුව මත
කුරුටු ගා තිබුණු නුඹෙ නමේ මුලකුරු පෙනිණ..

සිසිර සුළඟට සැලෙන ළපටි පෙති බිම වැටෙන
නොතිර මල් කැකුළෙකැයි කෙලෙස අමතමි නුඹට..?
කතර මග මෙ'දුර විත් ගිමන් හරිනා රැයක
අඳුර මෙන් නුඹ ද එබිකම් කරයි මගෙ සිතට..

කොහේ සිට කොතැනකට යන්නෙදැයි නොම දැනම
ඔහේ ආ සුළඟක්ව රැඳුණු හැටි නුඹ එදින
එසේ වුව ඒ සුළඟ පියාඹන බැව් හැඳින
මගේ අත් විහිදුවෙමි අහස අහුරනු පිණිස

සිනා සෝ සුසුම් මැද සිතුම් නැවතුම් සොයන
සදාදර ඇසිල්ලක සිහිනයකි.. ඒ නුඹය
මලානික නෙත්වලින් සිතිජයට පා තියන
සැඳෑවක් සදිසි බව දනිමි දැන් ජීවිතය..

රසික ජයකොඩි
19 .07. 2010

ඇසළ අහසට

2010-06-30T21:38:00.000-07:00

මේ ඇසළ අහසයි..
මෝසම් සුළඟ
සසලයි..

රොහොඹු තුඩු අග
දැවටෙන
රෑ සීතලට දිය හැකි
වග වාසගම් එමටයි..
ඒත් ඒ කුමටද..?
යළිත් හෙට දින මෙය
මග හැරුණ
සිහිනයක්
පමණයි..

අන්ධකාරය ඇවිත්
සඳවතුර පිසලයි
හැමතැනම කාංසිය
තවරයි..
උණුසුම්ම සුසුම වුව
පපුතුරට සිසිලයි..

පා පතුල් යට රැඳෙන
වැලි කැටයකට පවා
නිහඬ බව
උරුමයි..
ප්‍රේමයද
අතීතෙට යන මගක
සුරුවමක් විතරයි.
ආයෙ ආයෙත්
සුළඟ සසලයි
ඒ වුණත්
ජීවිතය
නිසලයි..

රසික ජයකොඩි
2010 ජූලි 01 වැනිදා
රෑ 12.05ට

අවසන් දවස...

2010-06-13T12:39:00.000-07:00

වසන්තය ගෙවෙන දින පිපෙනා
මලකටත්... ඔව් නමක් තිබුණා
සුළං සැර දරාගනු නොහෙනා
එ'මල බිම වැටෙන තැන
පුංචි හිම කැට මිදී තිබුණා

නියං කල ආකහේ සරනා
වැහිලිහිණි පියාපත රිදුණා
තිත්ත ගනඳුරක ඇහැ අරිනා
දෙනෙත යට කොපුල මත
ප්‍රේමයක මං ලකුණු ඇඳුණා

සංසාර දොරකඩින් එබෙනා
මන්දාරමක් සිත'ග රැඳෙනා
සන්තාපයෙන්ම කවි ගොතනා
කන්දරාවක් සිහින
නින්ද යට කරවටක් ගිලුණා..

අවසාන සුසුම් පොද හෙලනා
හදවතක දිග පළල මනිනා
ඔබේ ඇස් යළි යළිත් පෙනුණා..
ගෙන්දගම් පොළොව පිට
හිස නගන සොහොන මත
විටින් විට ඒ එළිය දිළුණා
පුංචියට තරු ලකුණු පිපුණා..

රසික ජයකොඩි

අකල් කවියක්

2010-05-25T11:53:00.000-07:00

අතීතය
පටු නිම්නයකි

සදාකාලික
ස්වප්නයකි..

සිල් බිඳුණු අලුයම
මල් පියලි කොපුලත
කල් යල් බලා
තියා ගිය පිනි තිත යට ද
ඉතිහාසයකි.

අකල් වැස්සට නොසේදෙන
බිම වැටුණ
මැයි මලක ලේ රත
කල්පයක් කල් වුව
මකාලන්නට
බැරි සත්‍යයකි..

අරගන්න...
එය ඔබට
තව එක
මතක වස්ත්‍රයකි..

ජීවිතය
ලිහාගන්නට බැරි
ගෙත්තමකි

ආදරය
වලාකුළු මත ඇඳි
සිත්තමකි..

රසික ජයකොඩි

ගිලන් වූ සිහිනය

2010-05-02T23:55:00.000-07:00

ගිලිහී වැටෙන මැයි මල්
මතක පටුමග මත
වැතිරෙයි

හාත්පස අඳුර පමණයි..

නෙත් කෙවෙණි පිරිමැද
නිදි බිඳුණු සිහිනයක්
නැගිටියි

"මීවිතක් තරමට
ජීවිතය තරුණයි"
නාඳුනන හඬකින් ගැයෙන
ගීයක එසේ කියැවෙයි.

දැන් එකී සිහිනය
නිදන මැයි මල් පාගමින්
බොහෝ දුර ඇවිදින්න
සැරසෙයි.

ජීවිතය
හිනැහෙයි..

රෑ පුරා නිදි වැරූ සඳ
හඬ හඬා බිම හළ
කඳුළු පින්නට
මැයි මල් කිණිති තෙත්වෙයි..
ඒ මත දෙපිය මැන
යනු නොහී
මගේ සිහිනය
පා පැකිල
බිම ඇද වැටෙයි..

අත් පා රිදුම් දෙයි
සඳමඬල වුව
රතුවෙයි..

ගිලන් යහනක
ජීවිතය
යළිත් වැතිරෙයි..

රසික ජයකොඩි
03.05.2010

මගේ අවුරුද්ද

2010-04-13T04:28:00.000-07:00

ලියා නිම නැති ලිපියේ
අවසාන කොළය
සුළඟට මුසුව ඉගිලී
මේසය මුල පතිත වෙයි.

අවසාන මිනිස් පුළුටද
කන්තෝරුවෙන් නික්මෙයි..

" සුබ අලුත් අවුරුද්දක්.."

දොර ළඟට යන ඔහු
මොහොතකට යළි හැරී
එසේ පවසයි..

"එසේම වේවා"

අසුනින් නැගිට
දෙපිය මැන
කවුළුව අසළ
සිටගනිමි..

පරණ අවුරුදු දවසේ
කල් ඉකුත් වුණ
වියපත් තුරුපතක්
නටු අගින් ගිලිහී
බිම වැටෙනු පෙනෙයි.

ළඟපාත
පාළු වී ගිය නිවසක
කළු බැඳුණු
රට උළු මතින්
ලේනෙක් පැන දුවයි.
"ජීවිතය දිගයි"
ඌට නොහැඟෙන්නේත් එයයි..

ඇසට නොපෙනෙන අත්තක
වසං වී හිඳ
කොළඹ කපුටෙක්
අවුරුදු ගීතයක්
රැව් නංවන්න වෙහෙසෙයි..

ඒ ගසම පාමුල
වැලි බොරලු යහනක
ළදරු බලු පැටවෙක්
මව් ඇකය තුළ ගුලිවෙයි..
ඈනුම් අරින විට
උගේ කිරිදත් මතුවෙයි..

" සුබ අලුත් අවුරුද්දක්.."

මම උන්ට
හදවතින් සුබපතමි..

රසික ජයකොඩි
12. 04. 2010
"රිවිරේ" දී

මගේ අසම්මත පෙම්වතියට

2010-04-06T11:43:00.000-07:00

නේරංජනා ගඟ
ඔබ
කාලයේ අසු පිට නැග
තරණය කළ නොහෙන

අයාලේ ඇවිදින
අසම්මත පෙමවතෙකි
බග සඳ..

ඉබි යතුරු
මුව දරා හිනැහෙයි
ජීවිතය නම්
දඬුකඳ..

එහෙත් සකිසඳ...
ඉබියතුරු අසබඩ
මල් පිපෙන්නට
නොහැකිද..?

එවන් මලකට
පිනි ඉසින්නට
සඳට
අවසර
අවැසිද..?

රසික ජයකොඩි

වස්සාන ගීතය හෙවත් "ඔබ"

2010-03-28T03:19:00.000-07:00

යළිත් වස්සානයයි

ජීවිතය කුසීතව
යහන මත
දිගෑදෙන
යාමයයි..

රෑ පුරා වෙහෙසවී
අකුරු කළ
මතක පොත
දැන් වසා
පැත්තකින් තබන්නට කාලයයි..

ඉර්තුවක් තිස්සේම
එකතු කළ දුක දරා
ගිම්හාන සුළං රොද
තටු සලා
දුරින් දුර පාව යයි..

තෙමි තෙමී ඇවිද'විත්
තෙතබරිව
කවුළු දොර අසළ අර හිඳින්නේ
මගහැරුණ
වස්සාන හීනයයි..

ඇබින්දක් කන්දෙන්න

යටගියාවට වැටෙන
වැහි කඳුළු
එ'බිම මත උපදවන
සුවඳ දහරක එතී
සිහිනයක් විලස ළඟ රැඳෙන්නේ
නිහඬතාවය
හඬන රාවයයි..

අදහන්න පුළුවන්ද,
එයින් පණ පෙවෙන්නේ
මිය ඇදුණ හදවතක
ගීතයයි..

රසික ජයකොඩි
27. 03. 2010

මිනිසෙක් සහ කුහුඹුවෙක්

2010-03-23T06:26:00.000-07:00

ලියන මේසය මත
සුදෝ සුදු හිස් කඩදාසියක
නන්නාඳුනන කුහුඹුවෙක්
ඇවිදියි

කාගෙවත් ඇස නොගැටෙන
වලගොඩැලි කඩතොලු වල
පා පැකිල බිම වැටෙන
ඌ
දහිරියෙන් හිස නගා
ආයෙමත් නැගිටියි

පෑන් තුඩ'ගින්
උණු උණුවේම ගිලිහුණ
අකුරක
ඉතිරි වුණ හිස් ඉඩක
කුහුඹුවා
මොහොතකට නවතියි

එය ඌට
නිවහනකි

එවන් අකුරුම
එක පෙළට ගළපා
එතැන වටකොට
කවක් ලියනෙමි.
"ඔහොම ඉන්නැයි"
ඌට අණ දෙමි

එය ඌට
සිරගෙයකි..

පිළිතුරක් නැති ප්‍රශ්නයක්

2010-03-17T00:28:00.000-07:00

ඇඳිරි නීතිය පැන වූ රැයක
අන්ධකාරය කපාගෙන
අකීකරු සිහිනයක්
ඉබාගාතේ ඇවිදියි...

අවකාශයේ සැරිසරන
වැහි වලාකුළක සිරගත
කඳුළකට
ඒ සිහිනය මතට වැටෙන්නැයි
මම ඇරයුම් කරමි..

එවිට ඒ කඳුළ
රැලි නගා නළල
හකුළුවා දෙබැම
මගේ මුහුණට එබී
ඔරවයි!

"වේසියක් කියල හිතුවද...? "

සිනහවක් මිස
කෝපයක් නොනැගුණුයෙන් මම
සෙල් රුවක් මෙන්
නිරුත්තරව හිඳිමි..

වැලි බොරළු දෙපතුළ ඇනගෙන
රැය ගෙවෙන තුරු ඇවිදින
ඒ අකීකරු සිහිනය
එක්තරා නිශ්චිත මොහොතක
කොහේ හෝ බැරියරයක් ළඟ
ගල් ගැහී
නවතියි.

එ'මොහොතේ,
අභිරමණීය සිරගෙයක..
වලා කැටියෙන් සුසැදි
යකඩ පොලු අතර හිඳ
වැහි කඳුළ
හීනියට ඇස් නගා
හීනයට
හිනැහෙයි...

රසික ජයකොඩි

"දික්කසාදය"

2010-03-13T09:35:00.000-08:00

මකුළු දැලකි බිතු සිතුවම
මැරුණු සුසුමකින් ලඹ දෙන
වැසුණු ජනෙල් කවුළුව මත
ලකුණු ය ගොළුබෙලි ගමනක...

පෙරළුණු මල් බඳුනක් තුළ
කඩදහි මල පෙති හැකිළුණ
අඩක් දැවුණු දුම්වැටිය ද
නිදයි අවසඟව මිහිකුස...

රැලි නොමැකුණු සයනය මත
පැරණි පොතකි පිටු විසිරුණ
තීන්ත ඉතිරුණු පන්හිඳ
නිල් පාටැ'ති ලේ වගුරන...

කෙඳිරිලමින් රෑ තුන්යම
බමන අඳුරුබර සිහිනය
මදුරු මලකුණක් විලසින
අත්ල මැදින් සලකුණු විය

රසික ජයකොඩි

මන්දාකිණි

2010-03-10T05:47:00.000-08:00

මන්දාරමේ දිලිසෙන
මන්දාකිණිය ඔබම ද
ගිම්හානයේ අහසට
හැන්දෑවක්ව පැමිණෙන..?

කාත් කවුරුවත් නැති මොහොතක
ආත්මය මිලානව සැඟවිණ..
ඈත් වෙන සුවඳකින් නෙතු හැර
දෑත් බැඳ මග බලමි තනිවම..

ප්‍රේමයක් කිසිදාක නොලැබම
හීතලෙන් මිය ඇදෙන මලකට
හීනයෙන් මෙන් දිනක හමුවන
දෑසකින් ලියැවේද සෙනෙහස...?

සකුණසර ගල් ගැහී ගොළුවන
විපිළිසර කෙටි නිහැඬියාවක
අනවසරයෙන්ම මට අමතන
සෙනෙහෙබර කටහඬකි මතකය..

සන්තානයම හඬවන
මන්දාකිණිය ඔබම ද
සංසාරයේ දුර සිට
මන්දාරමේ පැමිණෙන...?

රසික ජයකොඩි

තනි මල සහ තනි සිත

2010-03-08T11:13:00.000-08:00

පිටෙන් පිට
මගහැරුණ
පොතකි.
ඉදින් එය
අතහැරුණ
සිතකි...

ඇසිපියෙන්
දිග හැරෙන
රැයකි.
ඇසිපියන්
යට උපන්
කවකි...

දුර ඇදෙන
සුසුමකින්
නොමැකී
සුළඟ වුව
හැඬුම්බර
හඬකි..

කඳුළින්ම
තෙතමනය
සුරැකී
රහසින්ම
පිනි ඉසුණ
බිමකි

එකසරව
ජනිත වුණ
මලකි.
එවිට එය
තනි සිතට
පෙමකි...

රසික ජයකොඩි
09.03.2010
අලුයම 12.45 ට

නයන සිත්තම

2010-03-03T21:05:00.000-08:00

සිහිනයක් මත
තුහින ඇඳි සිතුවමකි
හිත.
පින්සලය තුළ
හුස්මක්ව රැඳෙන්නේ
ඔබ.

බිම් තලය මත
බිම්මලක් වී පිපෙමි
මම.
නිම් වළල්ලක
නිම් නොදැන
පියාඹයි
ඔබ.

ගිම්හානයට
වස්සාන කුසුමක්ය
ඔබ.
බොල් අහස යට
කල්පයකි ජීවිතය
මට.

නිල් නයන මත
මල් පිපෙන සුපැතුමකි
දුර....
කටු ඇනෙන මග
නටුව මත පා නගමි
මම.

ලිය මඬුලු යට
සීතලට නිදි බිඳෙන
විට
ගුලි ගැහෙන හිත
පිරිමදින උණුසුමකි
ඔබ.

රෑ 1. 20ට

පරමලක කවිය

2010-03-02T21:48:00.000-08:00

"තවත් ආරංචියක් තියනවා. නොරිකො සං ට පෙම්වතෙක් ලැබුණා. එයා හොඳ කඩවසම් පුරුෂයෙක්. එයා නොරිකොට කැමතියි. නොරිකො ද එයාට කැමති හැඩයි.."

ලියුමේ අවසාන කොටස කියවූ මට දැණුනේ මා සිටගෙන සිටි තැන පොළොව හදිසියෙන් කිඳා බසින්නා සේය. නොරිකොට පෙම්වතෙක්! ඈ විවාහ වීම වෙනම කාරණාවකි. එහෙත් ඇයට පෙම්වතෙක් සිටීම! " නොරිකො ද එයාට කැමති හැඩයි"....ඈ කිසි කෙලෙක මට ආලය කළේ නැත. මට ඒ බව ඉවකින් මෙන් හැඟුණි. ඈ මට හුදෙක් කරුණාවෙන් සැලකුවා පමණි. මා සමග කතාබහ කිරීමට ඈ ප්රිය කළාය. එහෙත් මම පිට කෙනෙක් වෙමි.....
- දෙවෙන්දොරා සං ( මළගිය ඇත්තෝ - පිටුව 79 )

මුවින් හළ දුම් වළලු
අඳින විට දේදුන්න
සොහොන් කොත් පාමුලට
ඇද හැලෙයි රෑ පින්න

මැදින් සඳ මකන විට
රැයක ඇඳි සෙවණැල්ල
හමන්නට අමතකව
නතර වෙයි පවනැල්ල

බිඳෙන් බිඳ පරව යත
සිත'ග පිපි හසරැල්ල
කොපුල් මිටියාවතට
ගඟක් වෙයි කඳුළැල්ල

අඳුරුබර රැය දිගයි
යළි නො එයි සඳ එළිය
ගැඹුරු හදගැබ නිදයි
එළි නුදුටු පෙම් කවිය

ඇස් වලින් කතා වුණ
හුස්මකට ගිලිහෙන්න
හිස් වුණත් හදමඩල
ඇස් පියා ඉඩදෙන්න

දකින්නට අකැමැතිම
කළුවර තුළට ගෙවැද
දුකින් වුව කුරුල්ලෙකු
පියෑඹිය යුතු නොවෙද...?

නෙතින් අවසර කුමට
කඳුළකට වෑහෙන්න
ඉතින් පරමලකි සිත
ඇවිත් එය පාගන්න

රසික ජයකොඩි
2010 මාර්තු 03
පාන්දර 12.55ට

නිලාවේලියේ රැයක්

2010-03-01T06:36:00.000-08:00

දිගාරින්නට අවසර...
මලානික සඳවත
නිලාවේලියෙ වැලි මත

යන එන වැලි කෙළින
සිනා ඉරි ඇඳ තුටුවන
ආගන්තුක මුහුණු මිස
නිනව් නැති හිත පිරිමැද
රිදුම් දෙන තැන් සනහන
කෙනෙක් මෙහි ඉතිරිව නැත..

දළ රළ පෙළ සමග
හැපී හිනැහෙන අය මිස
රැළි නැගෙන වෙරළ'ත
ඉකි බිඳින සරතැස
විමසන කෙනෙක් මෙහි නැත..

අරුණු දොරකඩ රන'ඹර..
මළහිරු අඳින ලා රත..
බලා සැනහෙන අය මිස
වැන්දඹු කළුවරට
පෙම් කළ කෙනෙක් මෙහි නැත..

කියාගන්නට බැරි දුක
තියාවිත් මේ කුළු යට
දිගාරිනු මැන සඳවත
මලානික හදවත
නිලාවේලියෙ වැලි මත..

නිලාවේලියේදීය
14.01.2010

කලපුවක කතාව හෙවත් මගේ පෙම් කවිය

2010-02-27T21:36:00.000-08:00

කලපු දියවර
නිසලව තිබිණි...

දිය සරැළි
නිදි බැවින්
මම
ඇඟිල්ලෙන්
කලපු ළය මත
ඉරි අඳිමි...

පහතට නැඹුරු
දෙ ඇසේ
රඳනු නොරිසිව
කඳුළක්
සිහින් හඬකින්
දිය මත
පතිත වෙයි...

සිහිනයෙන් තිගැස්සී
ඇහැරුණු
රිදී පැහැ මසෙක්
ඇස් නගා විමසා
වරල් සේලය පොරවා
යළිත්
නින්දට යයි...

නිහැඬියාවකි..........

වලාකුළු බර
දරනු බැරි සඳ
වේදනාබර
මොහොතක
රැයට
සමුදෙයි..
ඇසට
නිදිමත එයි..
අන්ධකාරය
රජවෙයි

..............

ඉදින්..
පසුදිනෙක
අලුයම..
හිරු නැගෙනු
පෙරතුව..
කළපු දිය මතුපිට
කඳුළ සිපගත් තැන
අලුත් නෙළුමක්
සුපිපෙයි…..

පිණි තිතක් වුව
නොරැඳෙන
එ'නෙළුමේ කොපුලත
ලුණුම ලුණු රස
පැරණි කඳුලක්
දිලිසෙයි...

* * *

රසික ජයකොඩි
2010 පෙබරවාරි 28 වැනිදා
පාන්දර 2.10 ට

සරත් සඳ යට...

2010-02-26T20:15:00.000-08:00

"ගොදුරු නොවී පෙර සේ පස් ඉඳුරන්ට
රූ සඳ ගඳ ඈ අරමුණු ඇති අවට
මගෙන් මෙමුළු ලොව ඈතට යන කලට
නුඹ ළං වෙයි දින දින මා හදවතට

ඈත් වෙතොත් මාගෙන් සැම දේ එවිට
දුකක් නැතිව යා හැකි නොවැ පරලොවට
නුඹත් දුරුව ගිය කල නියමය ලෙසට
දමා යන්ට බැරි කිසිවක් නැත මෙමට"

- සරච්චන්ද්‍ර

අඳුරු දනව්වක සෙවණැලි විලාසෙට
සොඳුරු සිතුම් දිව යයි මංමුලාවට
රුදුරු රිදුම් හිත ගිනි ලෑ වෙලාවට
ඇදුරු මෙ'කව් දහමක් සේ දැනේ මට

ඈත්ව යන සඳ බොඳ වෙයි වළාපෙත
රෑත් කඳුලු මිස බොල් පිණි සලා නැත
කාත් කවුරුවත් නැති බිම් තලා මත
මාත් මට හිමිද විමසයි මගේ හිත

දුමාරයකි කාලය දුර හමා යන
නිමා නොවෙන නිම්තෙරකට පියාඹන
දමා යන්න බැරි මතකය තියාගෙන
පමා කළ හැකිද පියවර තබා යන...?

සඳත් කළුවරයි කළුවර රැය ගාව
රැයත් තනිකඩයි තනිකම හිත ගාව
සඳත් රැයත් අතරින් මට මග කීව
නුඹත් දුරයි සිහිනයකින් අත ගෑව

රසික ජයකොඩි

නමක් නැති කවක්....

2010-02-25T08:05:00.000-08:00

මුකුටයෙන් ගිලිහුණු
මලකට
පිපෙන්නට බැරිද
මතක පටුමග මත
දවසක....?

සරැලි කෙහෙරැලි
සසැලෙන
අනවසර සුළඟට
විසුරුවන්නට බැරිද
පත් ඉරු කොට
පැරණි කවියක
සුපැතුම...?

දෙබැම දේදුනු යට
ඇසිපිය සලන විට
ඇස
ඇහුණාද හෙමිහිට
ඉකිබිඳුම
සිපිරිගත
කඳුළක...?

මැදියමක
ඉඳහිට
ඔබ එවන
කෙටිම කෙටි වදනට
පණ පුදන්නට
හැකිද
කල්පයක් තරම් දිග
සුසුමට....?

* * *

නමක් නැති
පෙම
නිමක් නැති
පැන
ඉතිරි කොට යයි
ළැම....

ඉතින්
මම
තවරමි
ඔබේ නම
අවකාශයේ
අවසන්ම
ඉම...

තරු එළියටත්
බය
සදාකාලික රැය
මෙය
කඳුළක හැඩය
පිණි මත
තබා ගිය....

රසික ජයකොඩි
25.02.2010

"බතී"ට

2010-02-24T21:00:00.001-08:00

බොහෝ දුර සිට පැමිණෙන
විරාගික මඳ සුළඟට
මලානික තුරුපත් වුව
සලා ඇස් හිනැහෙන්නැ'ති
බතී නුඹ
මේ ලෙස බලා ඉන්නැ'ති..

සිතුවිලි නිබඳ ලඹදෙන
කුටියක නිනද තනිකම
කොපුල'ත ගලන කඳුළක
හැඩපලු ගොතන්නැ'ති
බතී නුඹ
ඒ කඳුළ නොදකින්නැ'ති

හීතලෙන් ගුලි වෙන රැය
මායමෙන් හිනැහෙන විට
වාසගම් නැති කවියට
පේළියක් මුසුවෙන්නැති
බතී එය
නුඹට නම් නොහැඟෙන්නැති..

සරැලි කෙහෙරැළි පිරිමැද
නල මුදුව එන සිහිනය
කල්පනා දිය රළ යට
සදාකල් සැඟවෙන්නැ'ති
බතී නුඹ
ඒ සිහින නොදකින්නැ'ති

අතීතය
වී මම නතර වෙන්නැ'ති
බතී නුඹ
අනාගතයට යන්නැති..

රසික ජයකොඩි
20/ 01/ 2010

"ආදරණිය ප්‍රගීත් අන්කල්"

2010-02-24T07:28:00.001-08:00

මාධ්‍යවේදී ප්‍රගීත් එක්නැලිගොඩ අතුරුදහන්ව දැන් මාසයකටත් වැඩි කාලයක් ගත වී තිබේ. තවමත් ඔහු ගැන ආරංචියක් නැත. රටක් හැටියට මේ ඛේදනීය තත්ත්වය ගැන අප ලජ්ජා විය යුතුය. නන්නාඳුනන සොයුරියක විසින්ලියන ලද මේ පුංචි සටහන මෙහි පළ කෙරෙන්නේ ඒ වෙනුවෙනි...

ආදරණිය ප්‍රගීත් අන්කල්,

ප්‍රගීත් අන්කල් කවදාක හරි මේ ලිපිය දකීවි කියන විශ්වාසය තියාගෙන මම මේ ලිපිය ලියන්නේ. මාස කිහිපයකට පළමුවෙන් ඔබ මට ලියූ ලිපිය නැවත 'ලංකාදිප' පත්‍රයෙහි පළවී තියෙනවා මම දැක්කේ අහම්ඛෙන්. ඔබ ඒ ලිපිය ඒව්වේ පසුගිය වසරේ අගෝස්තු මාසයේ ඔබ පළමුවරට පැහැරගෙන ගොස් නිදහස් කළ පසුවයි. අවුරුදු විස්සකින් පසු පළමු වතාවට-

-මම ප්‍රගීත් අන්කල්ට ලියන්න පෙළඹුණේ ඒ සිදුවීම විසින් මා තුළ ඇති කළ කම්පනයයි. අවුරුදු විස්සක් කොයි තරම් දිගු කාලයක්ද?

ප්‍රගීත් එක්නැලිගොඩ පැහැරගෙන ගිය බවට ඒ අගොස්තුවේදී පුවත් පළ වී තිබුණත් ඔබ මා කුඩාකළ දැන සිටි ප්‍රගීත් අන්කල් යැයි මට එක්වරම නොසිතුනේ ළමා විය ගැන මගේ මතකය දුබල නිසා විය හැකියි. ඒත් ඔබේ පින්තුරයක් අහම්ඛෙන් දැක්කාම මට ඔබ කවුදැයි යන වග මතක් වූයේ ඔබේ රුව මගේ ළමාවිය ගැන ඉතිරිව ඇති මතක කැබැලිති අතර විසි වසක් නොනැසී තිබූ නිසායි. ඔබට කතා කළ යුතුයැයි කියන හැඟීමෙන් දින කිහිපයක් තැවුල් විඳි මම අසීරුවෙන් ඔබේ දුරකතන අංකය සොයාගත්දා කොයිතරම් සතුටු වූවාද? ඔබට ලියූ පළමු ඊ මේල් පණිවුඩය මම ලිව්වේ වේදනාබර සතුටකින්. ඔබ විඳි දුක් ගැහැට ගැන ඇසීමෙන් හටගත් වේදනාව යටකොට ළමා වියේ මා දැන සිටි 'ප්‍රගීත් අන්කල්'ට විසි වසරකින් පසු ලියන්නට ඉඩ ලැබීම සතුට කොයිතරම්ද?

ඒත්, නැවතත් ඔබ අතුරුදහන් ප්‍රගීත් අන්කල්!
මේ ලියන මොහොත වනවිට ඔබ ගැන තොරතුරක් නැතිව හරියටම දින 30ක්. ඔබ ගැන සිත නිවෙන පුවතක් දැකීමේ නොමැඩිය හැකි ආශාව මේ දවස් මුළුල්ලේ මා හැර නොයා රැෙඳන්නේ මගේ ළමා කාලය පිළිබඳ ඇති පී්‍රතිමත් මතකයන් අතර ඔබ අදත් ජීවමාන නිසායි. ඔබ ලියා තිබුණා වගේම මම අද, මගේ තාත්තාගේ ඔබ වැනි ආදරණීය මිතුරන්ගේ සෙනෙහස විඳ හැදී වැඩුණු ඒ පුංචි දැරිය නොවේ. සමාජය ගැන දැනුම් තේරුම් ඇති වැඩිහිටියෙක්. නමුත් දෙවෙනි වතාවේත් අතුරුදහන් වූ ඔබ ගැන යමක් කරන්නට අපි කිසිවෙකු සමත් වී නැහැ. ප්‍රගීත් අන්කල් මට ලියූ වචන මතකද? අද තියන භීෂණකාරීත්වය ගැනත්, ඔබ වැන්නන්ගේ අවදානම් ඉරණම් ගැනත් ඒ ලියූ හැම වචනයක්ම මට කට පාඩම් වන තරම් මම ඔබේ ලියුම කියවා තිඛෙනවා. නමුත් නැවතත් ඔබව පැහැරගෙන යන තුරුත්, ඉන් පසුත් අපට කළ හැකිව ඇති දේ කොයිතරම් අල්පද?

ප්‍රගීත් අන්කල්, මම ළමා කාලයේදී අත් දුටු අතීත භීෂණයට වඩා අද භීෂණකාරීත්වය වෙනස් කියා ඔබ ලියා තිබූණා මතකද? ඔබ නිදහස්ව ආ දවස්වල ලියූ ඒ වචනවල බැරෑරුම්කම මට දැනෙන්නේ දැන්. මගේ ජිවිතයේ අඳුරුතම කාලය වූ 88-89 සමයේ මාත් - අක්කාත් පණ පිටින් මළවුන් බවට පෙරළු භීෂණයෙන් මට කිසි කලක ගැළවුමක් ලැඛෙතැයි මම හිතන්නේ නැහැ. නමුත් විසි අවුරුද්දකට කලින් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණෙන් ඝාතනය කළ ප්‍රතිපත්ති ගරුක මිනිසෙකු වූ මගේ තාත්තා ගැන මතකයෙන් පෑරෙන අපේ ජීවිත සුවපත් කරන්නට උදව් කළ ප්‍රගීත් අන්කල් වැනි ආදරණීය කාරුණික මිනිසුන්ට විසි අවුරුද්දකට පසුවත් ලංකාව අනාරක‍ෂිත තැනක් වන්නේ ඇයි?

ඒ අතීත ළමා කාලයේ මතකය තවමත් සිහිනයන් වගේ. ප්‍රගීත් අන්කල් අපේ ගෙදරට එන්නේ 80 වැඩ වර්ජනයෙන් පස්සේ. සාලයේ වාඩිවී තාත්තා එක්ක දොඩමළු වන සිහින් සිරුරක් ඇති ඒ ප්‍රගීත් අන්කල් මට තවමත් මතකයි. අපි ඉගෙනගත් ඌව කරඳගොල්ලේ පුංචි ඉස්කෝලයට පුස්තකාලයක් හදන්න තාත්තා එක්ක මහන්සි වුණු ඒ දවස් අන්කල්ට මතකද? ඉස්කෝලේ ළමයින්ට බුදුන් වඳින්නට කියා අපේ ගෙදර ඉස්සරහ තියාගෙන අන්කල්ගේ අතින් නිර්මාණය කළ බුද්ධ ප්‍රතිමාවට අදත් ඒ ඉස්කෝලයේ දරුවන් වඳිනවා ඇති. නොදන්නා දුර ඈත ගමක, නොදන්නා මිනිසුන්ගේ දරුවන්ට වඳින්නට රෑ දවල් වෙහෙස වී ඒ බුදු පිළිමය අඹන්නට අන්කල් මහන්සි වූ දවස්වල මගේ තාත්තා ඒ අසළට වී බලා ඉන්නා විදිය මේ ලියන මොහොතෙත් මගේ හිතේ දුක්බර රූපයක් වී ඇෙඳනවා. විසි අවුරුද්දකට පසුව පවා ඒ දුප්පත් ඉස්කෝලයේ පියස්ස යටට එකතු වෙන දරුවන්ට වඳින්නට බුදු පිළිමයක් නෙලු නොදන්නා මිනිසා කොළඹ වීදියක හිටි ගමන් අතුරුදහන් වූ බව කරඳගොල්ලේ දරුවන් කෙසේ නම් දැනගන්නද?

ආදරණීය ප්‍රගීත් අන්කල්,
කිසිදාක අමතක නොවෙන ඒ අඳුරු අතීතය මැද දිලෙන පහන් ආලෝකයක් වැනි ඔබේ මනුෂ්‍යත්වය ගැන මේ ලියූ සියල්ලට වඩා අමතක නොවෙන තවත් දෙයක් මම ලියන්නම්. තාත්තා මුහුණ දුන් රුදුරු මරණයෙන් පසුව භීතියෙන් තැතිගත් නෑ හිත මිතුරන් බොහෝ අය අපේ තාත්තාගේ අළු පවා තියා ගන්න බිය වුණු කාලයක් ඒ. කුඩාවියේ සිටි අක්කාට හෝ මට තාත්තාගේ අවසන් මොහොත පවා දකින්නට ඉඩක් ලැබුණේ නැහැ. අපි උස් මහත් වී වැඩිහිටියන් වූ දවසක අපට දෙන්නට අපේ තාත්තාගේ අළු ළඟ තබාගෙන පරිස්සම් කර දෙන්නට තරම් හදවතක් හා ධෛර්යයක් තිබුණේ ඔබට බව මම දැනගත්තේ ගොඩාක් පසු කාලයකයි. නමුත් ඒ භීෂණයේ කුණාටුවෙන් බිඳී විසිරුණු කැදැල්ලකින් විසිව තැනින් තැන හැදී වැඩුණු අක්කාත්, මමත් ඔබ හමුවන්නට ප්‍රමාද වූ නිසා, ඔබ ඉතා ගෞරවණීය විදියට මගේ තාත්තාගේ අළු කැලණි ගෙඟ පා කළ බවත් මම දැනගත්තේ ඒ කාලයේදීයි. කොළඹ වීදියක මහ රැයක අතුරුදහන් වූයේ ඒ තරම් උතුම් මනුෂ්‍යත්වයෙන් හෙබි දුර්ලභ මිනිසෙකු බව මිනිස් තෙතමනයක් නොදැනෙන සමාජයකට කියා තේරුම් කර දෙන්නට මට කවදා නම් පුළුවන් වේවිද ප්‍රගීත් අන්කල්?

ආදරණීය ප්‍රගීත් අන්කල්,
මගේ තාත්තා එනතුරු මග බලා ඉන්න තිබුණා නම් ජීවිතය කෙළවර වන තුරුම අපේක‍ෂා අත් නොහැර මට බලා ඉන්න හයිය තිබුණා. භීෂකයින්ගේ දෑතින් විකෘති කළ මගේ තාත්තාගේ කෙසඟ සිරුර ඒ බලාපොරොත්තු මගෙන් උදුරා දැමුවා. ඒත් ප්‍රගීත් අන්කල් නැවත එන බවට අද මගේ විශ්වාසය ශක්තිමත්. කිසි දවසක දැක නැති අන්කල්ගේ පවුලේ අය සමග අන්කල් නැවත එනතුරු බලා ඉඳින මිනිසුන් අතර මමත් රැඳී ඉන්නේ ඒ නිසායි. ඒ ආ දවසක සන්සුන් සිතින් අන්කල් මේ ලිපිය කියවන බව මට විශ්වාසයි. නැවත පෙරළා එන්නට ප්‍රගීත් අන්කල්ට ශක්තියක් වෙන්නේ අපි හැමෝම තුළ ඇවිළෙන ඒ විශ්වාසයයි.

මට ලෝකයක් තරම් ආදරය කළ මගේ තාත්තාගේ අවසන් අළු බඳුන අපි වෙනුවෙන් රැකගන්නට හදවතක් තිබූ ඔබ මගේ තාත්තාගේ ආදරය විසින්ම රැකදෙන බව මට ඒකාන්තයි.

මම, නන්දේගේ දුව

Ruwandi Neranjala | රුවන්දි නෙරංජලා

සන්තානගත කව

2010-02-23T06:37:00.000-08:00

නවම් සඳ යට නතරව
උවම් නොමැතිව ලියැවුණ
තවත් කවියක් මෙය......

නෙතින් නෙත නොරැඳෙන
සිතින් සිත ගොස් නවතින
අතින් නවතනු බැරිවුණ
සුසුම් අහුරක් මෙය
ලැගුම්හල් සොය සොයා පියඹන......

සන්තාප ගිනි දළු ලන
සන්තානයේ උපදින
මන්දාරමේ පැහැයෙන
පින්තාරු වෙයි කඳුළක
සංසාරගත සෙනෙහස.......

බිඳ රැයක තනිකම
අඳ අහස මත වැතිරුණ
අඳුරුතම තිත මත
සඳු ඇඳෙනු සිහිනෙන් දැක
සොඳුරු හැඟුමෙන් ලියැවෙන
රුදුරු කවියයි මෙය.....

හදමඬල පතුළත
රිදවගෙන කැටයම් කළ.....

නික්ම යාම

2010-02-21T04:18:00.000-08:00

ගිරිසිරස
මත හිඳිමි

මරණයට
මොහොතකට
නතර වෙන්නැයි
කියමි

සිපිරිගත
හුස්මකට
පණ පොවමි

අත්ල මැද
ඉතිරි වුණු
වරා මලකට
පිඹිමි

විසිර යන හැටි
දකිමි

ධ්‍යානගත
වී නිදමි

* * *

කළු අළු සහ තරු

2010-02-17T09:10:00.000-08:00

සිතක
චිතකය මත
මතක අළු
විසිරෙයි

සඳක
මළකඳ
අවකාශයේ
වැතිරෙයි

ළඟ ළඟම එන
සුළඟට
තුරුපතක්
බියවෙයි
බිම හොවා
හිස
සැඟවෙයි

උල්කාවක්
වෙසින්
වල්ග තරුවක්
ගිලිහෙයි
එයින් තරු
ඇහැරෙයි

ඉතින් හිත
හිතින් පමණක්
වැළපෙයි

රැයේ ගීතය

2010-02-13T04:48:00.000-08:00

කළුවරම අහස
ගිරිසිරස තරමටම නිසලයි
අවසාන තරුව
සෙවණැලිත් නොතියාම සැඟවෙයි
පිළිසිඳුණ සිහින
සයනයෙන් හිස නගා නැගිටියි
දැන් මගේ කවිය
ආකහේ කොතැන හෝ ලියවෙයි

ළය තුළින් මිදුණ
සුසුමකින් වලාකුළු උපදියි
ඉකිනගනු කුමට
එළි නොවෙයි රැය තාම තරුණයි
මා දකින සිහින
කළුවරේ තටු සලා ඉගිලෙයි
මේ ලියන කවිය
අයිති මට නොවෙයි මේ රැයටයි.

ඔබ සිතක් - මම තිතක්

2010-02-10T09:29:00.000-08:00

දිගු කවිය
අග තිතක්.

තිත හිතක්
හිත ගඟක්
රැළි නැතත්
ගඟ ගඟක්

ගඟ මතින්
සඳ ඇතත්
මෙය රැයක්..
සුසුමෙනුත්
රිදුම් කයි
හදවතක්..

ඒ රිදුම
තිතක්
නොවැටෙන දුකක්

දුක ළඟින්
ඔබ තියයි
කටහඬක්
එතැන දැන්
යළි උපන්
කවි සිතක්

ලියමි තව
කවි පෙළක්..
එය අගින්
යළි තිතක්.

ඔබ "සිතක්"
මම "තිතක්"

සිංහයා නොකී කතාව

2010-02-08T06:21:00.001-08:00

මමයි ඒ සිංහයා

අනෝරා වැසි මැදින් හිස නගා
සැඩ සුළං අකුණු සැර පරදලා
වලාකුළකට කරමි ගර්ජනා

අබිමනින් පා ලකුණු තිය තියා
තැනිතලා බිම මැදින් ඇවිදිනා
කෙසර හිස අහංකාරෙන් සලා
ගිරිහිසට හිනැහෙනා
මමයි ඒ සිංහයා

මලානික තරුවලින් මග අසා
රැයේ මැද ගල්ලෙනට පිවිසෙනා
දෙපා යුග කකියනා
සුසුමෙනුත් හතිලනා
මුවා වී කළුවරේ සැඟවෙනා
විඩාපත් සිංහයා වැතිරෙනා

ඇස් අතර කාටවත් නොපෙනෙනා
දුකඳුළකි සිරගතව වැළපෙනා
සිහිනයෙන් ඒ කඳුළ සසැලෙනා
නොදැනීම කොපුලත'ට පිවිසෙනා
උදෑසන අවදිවන සිංහයා
රහසින්ම සිය කොපුල පිසලනා

පිණි කඳුළු වියලවා
හිරු එළිය වන අරණ සිඹිනවා
ගල් ලෙනෙහි දොර වසා
යළිත් ඒ සිංහයා
අභිමනින් හිස නගා බලනවා

රසික ජයකොඩි
08.02.2010

සිහිනයක කවියක්

2010-02-07T09:06:00.001-08:00

දෙපා නැති සිහිනයට ඉගිලෙන්න
මුදාළමි රෑ අඳුර අතරින්ම
එපා ඔබ ඇසින් තරු දල්වන්න
තියා හිස කවියකට නිදියන්න

සඳ ළඟින් ඇඟිලි බැඳ නවතින්න
පමා වී එන සුළඟ පිළිගන්න
සිසිරයේ අලුත් මල් සිපගන්න
පියඹනා සිහිනයට ඉඩදෙන්න

පින්සලත් කඳුළින්ම පොඟවන්න
සිහිනෙටත් ඒ පාට තවරන්න
ඉර්තුවෙන් ඉර්තුවට පියමැන්න
මගෙ හිතත් රැය තරම් කළුවන්ය

සෙවණැලිත් යන විටෙක නිදියන්න
මට හොරෙන් ඉටි පහන් දල්වන්න
අලුයමෙත් දොර කවුළු හැරලන්න
අතැ'ඟිලිත් සීතලයි හිම මෙන්ම

රහසින්ම වැහි කුළට අමතන්න
වැහි එන්න පෙර හිතට ගුලි වෙන්න
මගෙ නින්ද ඔබ බින්ද පමණින්ම
පුළුවන්ද සිහිනෙකට නවතින්න..?

ප්‍රේමයේ කළාලය

2010-01-31T06:14:00.000-08:00

ප්‍රේමයේ කළාලය එලන්න
ජීවිතේ වළාකුල වැහෙන්න

තරු ඇසක් අතින් පොඩි කරන්න
රතු වෙයිද ළං වෙලා බලන්න

තනි සඳට ගුලි වෙලා නිදන්න
ගිනි සිසිල යටින් පිණි ඉහින්න

නිම් වළල්ලටම ඔබ ඇදෙන්න
දුම් වළල්ලක් විලස රැඳෙන්න

ප්‍රේමයේ කළාලය එලන්න
මේ රැයේ මගේ ළය සිඹින්න

රසික ජයකොඩි
එක්තරා රැයක

පෙබරවාරිය?

2010-01-30T04:01:00.001-08:00

( ලංකා පත්තරේ කර්තෘ චන්දන සිරිමල්වත්ත පොලිස් කූඩුවේය. ප්‍රගීත් එක්නැලිගොඩ තාමත් අතුරුදහන් ය. ඒ අතරේ ලංකා පුවත්පතට අද දහවල් සීල් තබන ලදී)

මිතුර අද සිට පෙබරවාරිය
සයුර ගිනිබත් කරයි සූරිය
මියෙන මලකට කොහෙද වීරිය
සිහින වලටත් ඇඳිරි නීතිය

රජ අණින් පළඳවා ප්‍රීතිය
සිනා මුහුණෙන් පිරෙයි වීදිය
නිශාචරයන් හොරෙන් ආගිය
බූට් සළකුණු පසට හා විය

මල් වෙඩිල්ලෙන් ළය දෙබෑ විය
අකීකරු කවියද නිමා විය
පන්හිඳක් මා අතට දී ගිය
මිතුර නුඹ දැන් හරිම ඈතය

සිංහාසනය යට ගලාගිය
මුත්‍රාවලින් තෙතය රාත්‍රිය
උට්ඨාන වෙයි මරණ භීතිය
මුද්‍රා තබමි මගේ ගීතය

දිනපොත සහ හදවත

2010-01-27T06:38:00.000-08:00

පැරණි දිනපොත ගෙන'තට
ඉරුණු පිටුවක් පෙරළමි
මැකුණු අකුරක් ගළපමි

නිදන නදියක රැළි මත
සිහිනයෙන් පය තබනෙමි
දිය පිට මෙතෙක් සපැමිණි
පියවර ලකුණු සොයනෙමි

ගෙවෙන්නට පෙර කළුවර
තණ පලස මත ඇවිදිමි
සී සී කඩව යන පිණි
රැස් කරන්නට නොසිතමි

කාලය රකින මුනිවත
හෙළන සුසුමෙන් නොබිඳිණි
නොනිදන කුහුඹු සෙවණැලි
බිතු මතින් සිතුවම් වුණි

දිගු බැව් දනිමි මේ රැය
සඳට කෙටි මං නැතියෙනි..
මදනලට පිටු පෙරළිණි
මතකය පවා සසැළිණි

රසික ජයකොඩි
ජනවාරි 27 පාන්දර

සඳ ළඟ ඇය

2010-01-21T09:14:00.000-08:00

ඇය
තමයි
රැය

නිසල
ඇස
සසැලෙන

වහින
සිහින
තුහින
යට
ඉහින

ඇඳෙන
විට
වද
විඳ
සඳ
මිලින
මල
වෙයි
මල්වර

සුළඟ
ඇයි
දඟ
මගෙ ලඟ...?

නිහඬ
නැත
නිහඬතාවය
හඬන
හඬ..

රසික ජයකොඩි

මතක මළගම

2010-01-16T05:24:00.000-08:00

මලක මළගම නිමව
මතක බණ රැව් නගන
නෙතක කඳුළක් වුවද
ගඟක හැඩතල මවන

හිතට නොපෙනෙන තැනක
නතර කර ගමි කඳුළ
චිතකයට ගිනි තබන
අත ඇඟිලි උණුසුම්ය

නින්ද නැති සඳවතට
අන්දවන්නට සළුව
අන්දකාරය තනිව
වින්ද දුක් අපමණය

සොහොන් බිම මුල් අදින
පැළෙන් දළු නැගෙන විට
ඉතින් මියැදුණු සිහින
දකින්නේ කවුරුන්ද..?

පියෙන විට ඇස් රැයක
එසැණ තරු එළි නිවෙන
නිදන ජනවාරියක
හැළෙන මල් නිම් නොමැත

හිස් වුණත් සඳ එළිය
දොස් නගනු අනැවැසිය
වස්සානයේ කවිය
ඇස් පියා නැවතුණිය

රතු

2010-01-09T00:25:00.000-08:00

ඇය රතුයි..

මළ ඉරක්
යට උපන්
සිහිනයක්
තරමටම
ඇය රතුයි

නිදි කිරන
ඔරුකඳක
හරි මැදින්
පින්තාරු
කළ ඉරක්
වාගෙමයි
ඇය රතුයි..

සුධාවල
පිරුවටය
මත ඉහුණු
ලේ බිඳිත්තක් වගෙයි
ඇය රතුයි

ලේ ගලන
පිහිතුඩක
සිනාසෙන
ඇපල් රත
ඇය වගෙයි
ඇය රතුයි

බොරදියක
නෙළුම් මල්
පිපෙන විට
දිය රතුයි
ඇය රතුයි

දරණ ලූ
හදවතක්
යට නිදන
ඇය රතුයි
හරි රතුයි

දුරුතු සිතුවම

2010-01-02T19:09:00.000-08:00

සඳකඩපහණ

පාමුල

සිගරට් දුමත්

කවියක්..

උඳුවප් සිසිල

අවසන

ඉකිලයි

හංස ගීයක්..

අඩතැනි ගසක

සෙවණ'ත

මල් පියල්ලක
කඳුලක්..

වෙව්ලන හදැ'ති

මිනිසෙක්

අහසෙම වියයි

සළුවක්..

නිදියන

තණපතක් යට

පළිඟු ඇස්

පිණි බිඳුවක්..

ගොලුබෙලි ගමන
කෙළවර

ඇඳෙයි පියවර

අහුරක්..

වැලි කතරටත්

ඉතිරියි

දියවැලක් ගිය

ලකුණක්..

නම් නැති

සොහොන් කොතකත්

කොතැන හෝ ඇත

අකුරක්..

2010

2009-12-31T04:51:00.000-08:00

අතීතය කරින් ගත්
මිනිසෙක්ය මංසලක

ඔව්..ඔහුට
මල් වෙඩිල්ලක් නොවෙයි
ජීවිතය..

සුළං තටු පහර වැද
දාස්පෙතියා මලක්
දැදිරි වී බිම වැටෙත
ඔහු දෙපා අද්දරම
'ආචාර වෙඩිමුරයකැයි'
කෙලෙස කියන්නද..?

අමාවක මැදියමක
ඔහු කොපුල මත වැටෙන
වැහි බිංදු
සෙමෙර නොව
හී තුඩුය..

සිහිනයක් දුහුවිලිව
ගිය කලට
තණපතත්
ඔහුට
මතු මහලකිය

ඒ නිසා දැන් ඔහුට
තණසුළක් යට වුවත්
සැතපෙන්න ඉඩ ඇතිය

අතීතය කරින් ගත්
මිනිසෙක්ය මංසලක
සිනහවක් සිතක නැති
කඳුලකුත් නෙතක නැති..

සුළඟට කියමි

2009-12-27T21:37:00.000-08:00

( "මම යනවා එනවා.. ඒ මගේ හැටි..") - දෙබසකින් ඇහිලූ වචනයක්..

ඉතින් එය ඇත්තක්..
සුළඟක් කියන විට රහසක්..
එය කොහොමටත් ඇත්තක්...

ඒ වුණත් ඔබ
දුර සිට අරන් එන කවියට
මම නමක් දිය යුතු ම ද ?
එය නිදා උන් කවියක්
කිසිදින ඇස් නාරි'තැයි
මා සිතා සිටි
කවියක්...

මගෙ හිත යටත්
තිබුණා සුරුවමක්
කොහෙ හෝ අඳුරු මුල්ලක..
කාලයේ වැලි දූලි ඒ පිට...
කිරිදතක් සේ එය
යළි මතු වෙලා එනවිට
මෙතරම්ම සීතල
දැනෙන්නේ ඇයි මගේ කොපුලට...?

ගිම්හානයේ ගිනියම
දවන බව ඇත්තයි
නිම්නය...
ඒත් කොතැනක හරි
හැංගිලා ඇති ලපළුත්...
සුළඟකට පමණයි
එය සොයාගන්නට පුළුවන්..

ඉතින් දැන් මම හිනාවෙන්නම්..

වග වාසගම් නැති වුණත්
ඒ කවිය මට හරි හිතවත්..
සුරුවම දිසෙයි රැයටත්
තවම ලඹ දෙයි ලපළුත්...

රකුසෙකුගේ සෙනෙහස

2009-12-24T21:01:00.000-08:00

සුළඟ ලෙස යන එන ඔබ
ළඟට විත් හිනැහෙන විට
රිදව ගෙන හද සෙල් බිත
හඬන රකුසෙක් වෙමි මම...

නිල් මිණි නයන යුග ඔබ
දුල් පිණි සලන මොහොතක
දල්වනු බැරිව කවිසිත
ගිල්වමි සොහොන් කොත යට

මලානික පරඬැල් පත
ගසාගෙන සුළගට යත
වසාගෙන දෑතින් වත
හඬා වැළපෙමි තනිවම..

බොහෝ දන ලොව සැතපෙන
රැයේ අන්තිම යාමෙක
ලියා කවියක ඔබ ගැන
තියා සඟවමි හිත යට..

වලාවක නැග ඈතට
පලා යන දවසක ඔබ
නොලා සෙනෙහස හුළඟට
බලා ඉමි සිත සිරකොට..

මම, මගේ සිත සහ ඇය

2009-12-24T20:57:00.000-08:00

දැවී ගිනිගෙන සිතිජය...
පිපී කුමකට සිහිනය..?
ඇගේ ඇස අග රමණය...
මගේ සිත වට මරණය...

ලැව් ගිනි නගින කැළයට
බොල් පිණි ඉසින සඳවත!
රන් කිරි සිඳුණ දවසට
තන් පුඩු තෙරෙහි රුධිරය...

ආදම් උයන දොරකඩ
සාතන් හිඳියි තනියම
ඊවා නිදන යහන'ත
නාඩා හඬන ගණ'ඳුර...

ආරණ්යයක කෙළවර
ගිනියම් මලකි හතිලන..
චාලිද්දරය මතුපිට
කන්යාවියකි හිනැහෙන

ඇගේ ඇස අග රමණය
මගේ සිත වට මරණය...

හිම කිරිල්ලී

2009-12-21T05:15:00.000-08:00

හිම පාට
කිරිල්ලිය...
මහ රෑක
නිදි බින්ද..
රකුසෙකුගෙ
රතු පාට
ඇස් දෙකක...

කුලුඳුලේ
බිම වැටෙන
හිමකැටය...
රැඳේවිද
කළු පියාපතක්
මත..?

කඩුපුලක්
පිපේවිද
මැදියමක..?
හිනාවෙන්නට
නොදත්
ගල්කුළක..

සාවියක්
කොයි ලෙසක
සැතපෙයිද...
වළ ගොඩැලි
පිරුණ කල
සඳවතක

සිනා සී
ගලා යන කල
ගඟට...
ඇහුණාද
පෙණ පොදක
ඉකිබිඳුම..?

හිම පාට
කිරිල්ලිය...
මහ රෑක
සැඟව ගිය..
රකුසෙකුගෙ
රතු ඇසක
බැල්මකට..

ඒ මම..

2009-12-17T12:11:00.001-08:00

කන්ද මුදුන'ත තනිවුණ
ගිනිහුළක් ළඟ වැතිරෙන
මිනිසෙකු සිරුර අවසඟ
දුටුවාද ඔබ මැදියම..?

නිදි වරා හිඳ තුන්යම
ලියූ කවියද ගුලිකොට
ගිනි තැබූවෙකු අලුයම..
දුටුවාද ඔබ කිසිදින..?

තෙරක් නොමැතිව පාවෙන
හිතක් නැති මේකුළකට
නතර වෙන්නැයි පවසන
කෙනෙක් සිටියෙද මිහිමත..?

මෝසම් වැස්ස කෙළවර
ඉතිරි වුන කළ ගොළුවත..
වැහිළිහිණින්ට අමතන
මියැසියක හඬ ඇසුණිද..?

මළහිරු ගිලෙනු දැක දැක
බොහෝ සිතුවිලි සිරකොට..
චිතකය අසළ මරණය
පතන මිනිසෙකු දුටුවෙද..?

අළු මතින් අලුත් කවි

2009-12-15T06:05:00.000-08:00

අඳුරු සෙවණැලි ඇසින් විනිවිදිමි
නිවුණු තරු එළි වලින් මග අසමි
කටුක ගිරිහිසක මල් පළඳවමි
අළු මතින් අලුත් කවි මම ලියමි

බොහෝ දුර ගෙවා එන වැහිලිහිණි
ගිම් නිවන තැනක් ඇතිදැයි සොයමි..
හිත රිදෙන මංලකුණු නොම අසමි
රුදා දෙන පියාපත් පිරිමදිමි

ඈත සමුදුරක එළි තිත් දකිමි
දුරක යන කුඹගසට සුබපතමි
සිඳු පතුළ මුතු නිදන බව දනිමි
රළ හැපෙන ගල් කුළක් වී හිඳිමි

රෑ සුළඟ කවුළු හැර පිළිගනිමි
තුන්යමේ කවුළු නොවසා තබමි
යන්ට සැරසෙන සුළඟ සිපගනිමි
නොපවසා රහස් ගොළුවත රකිමි..

නෙත් කෙවෙණි ඇඟිලි තුඩ'ගින් තවමි
කොපුලතක කඳුලු පියවර මකමි
ලප කැළලි ලතු දියර ගෙන දොවමි
ඉරි තැලුණු දෙතොල අග පිරිමදිමි..

දොළොස් මහේ කවිය

2009-12-02T08:44:00.000-08:00

දොළොස් මසකට පසුව පැමිණි උඳුවප් සඳට
නුරා සෙවණැලි නොමැත: වෙහෙස පමණකි උරුම..
ඈත නිල් කඳු මතින් පැමිණි මග දෙස බලමි..
නිසොල්මන් මීදුමක් එ'මග ඉතිරිව තිබේ...

එදා මෙදියත මැවුණු මතු මහල් ප්රාසාද
කඩා පොළොවට වැටී මොහොතකින් දුහුලි විය..
අහුලමින් මතක මම ඒ මැදින් පය තබමි..
මලක් ඉතිරිව තිබේ දැදුරු වුණ පුදසුනක..

කලෙක ආ මදනලම සැඩසුළඟ වුණු කලට
එදා ලඹ දුන් ලපළු වැටුණි ගිලනුන් ලෙසට..
හමා යන මාරුතය බොහෝ දේ ගෙන ගියද
සිහින ඉතිරිව තිබේ ලියමඩුලු යට තවම..

ජීවිතේ වසත් කල ගැවසෙමින් ඔබ අසළ
ලියූ කවි නිදනු ඇත පැරණි සටහන් පොතක..
සුළං අව් වැසි අතර තනි කළත් එය දිනෙක..
තවම ඉතිරිව තිබේ පිටු අතර රැඳි කුසුම..

මුවදොරක පියවර..

2009-12-02T08:42:00.000-08:00

සදා නොමැකෙන පියවර..
තබා යා හැකිද හිතවත
ගාලු මුවදොර වෙරළත..?

දෙපතුල සිඹින වැලිමත..
කොතෙක් සිතුවම් ඇඳුණිද..?
ලුණු රසැති මේ සුළඟට
කොතෙක් තරු ඇස් වැසුණිද..?

කළු වළාපෙත පාමුල
නැවක කුඹගස පෙනුණිද..?
රළ ඉකිබිඳින හඬ මැද
පෙම් පිළිසඳර රැකුණිද..?

දිය හැපෙන ගල්කුළු මත
සිනහ සීරා රැඳුණිද..?
බරැති හුස්මක් සිපගෙන
ඉටිපහන් සිල නිවුණිද..?

සදා සුරකිමි පියවර
තබා ගිය මා හදවත...
ගාලු මුවදොර වෙරළත

මුවදොරක පියවර..

2009-11-24T09:58:00.000-08:00

ලේ..

2009-11-13T22:22:00.000-08:00

මගේ පෑනෙන්
ගලන්නේ ලේ..

සුරුවම පෙනෙන
මානෙක..
ගසා ඇණ
අත් පා බැඳ..
ගිනිමැලය ළඟ
තනිකළ..
මිනිසෙකුගෙ
සිරුරත ලේ..

බුදුන් බුදු වුණ
උදැහැන..
හිරු එන්ට පෙර
විල්තෙර..
ඊ තුඩු ඇණී
මියැදුණ..
හංසයෙකු ගත
රැඳි ලේ..

බෝ දුර ගෙවා
පැමිණෙන..
වීදි කෙළවර
වැතිරෙන..
බලු දිවක් මෙන්
හතිලන..
සමනල වතක
වැකි ලේ..

ලේ පැහැවෙත
අහස..
හොවා දෙදණම
මිහිමත..
මැරෙන මලකට
පෙම්කළ..
මිනිසෙකුගෙ
හදවත ලේ..

මගේ පෑනෙන්
ගලන්නේ ලේ..

රසික ජයකොඩි

ඉල් මහේ රැයක

2009-11-07T02:02:00.000-08:00

අඳුරු වැහිබර රැයක කඳුළු වගුරත අහස
රියසකද තෙතබරිව ඉබාගාතේ ඇදිණ..
නිදිබරිත ඇස් අරිත වීදියේ විදුලි එළි
පහන් තාරකාවක් අවසඟව බිම වැටිණ..

කල්පයක් ආයු ලැබ අගනුවර දිවි ගෙවන
තුඟු මහල් ප්රාසාද වීදි පසුකර ඇදෙන..
අකාලේ මිය ඇදුණ ප්රේමයක මතක බණ
කාලයේ සුළඟ දිග මා කරා පැමිණ ඇත..

බොහෝ දන ළය උපන් සිහින පා දුහුවිලිව
අඳුරු අහුමුලු අසළ වැතිර සැමගෙන් සැඟව..
පහුරු ගා නියෙන් එය වේදනා රැස් කරන
මේ රැයේ මා සදිසි තවත් මගියන් ඇතිද..?

මිණි ඔටුනු නැතද අභිමනින් හිස පළඳන්න..
කුරුටු ගෑ කවි තිබේ වසත් කල කෙළවරක..
කළු දුඹුල් බැඳුනු ගොළු සොහොන් කොත් යට සැඟව
එළි නිවුණු කණමැදිරි නොවැළපී සිටිනු ඇත..

රසික ජයකොඩි

මම

2009-11-02T04:35:00.000-08:00

මංමුළා කඳුලක්
මම..

යන එන මං නොදැන
කොපුල'ත දිගේ
අයාලේ ගාටන..

ලොවට පෙනෙතැයි බියෙන්
රහසින් ඔබ
අතැඟිල්ලෙන්
පිසලන..

මංමුළා කඳුලක්
මම..
සීතල මැදියමක
පා නියමලක් මත
වියළෙන..
පිණි කඳුලකැයි
ඔබ රැවටෙන

මංමුළා කඳුලක්
මම
ආගිය වගට
ඔබ ලඟ
අඩි සළකුනක් නොතියන..
සිහිවටනයක් විලසට
කිසිදාක ළඟ
නොරැඳෙන..

ඒත්..
තනිකම දැනුණු
මොහොතක
කොපුල'ත හෙමින්
පිරිමදින..

දඩයක්කාරයෙකුට...

2009-11-02T04:28:00.001-08:00

ඇසුවාද ඔබ
මලකින්
කොතෙක් රිදෙනවාදැයි
සිඳින විට
අවසාන මල් පෙත්ත...?

පුළුවන්ද ඔබට
අදහන්න
අන්තිම තරු ඇසත්
අඳුරින් වැහෙන විට
අහසට දනෙන
තනිකම..?

ලේ වගුළ අතකින්
සිඳින විට තටු
එක පිට එක
ගයන්නට හැකිද ගී
කුරුල්ලෙකුට..?

තියේවිද
ඉතිරිව
තව තවත් කවි..
තීන්ත වියලුණු
පෑනක...?

වැව රවුමක මතකය

2009-11-02T04:10:00.000-08:00

ඉඳහිට දිනක යනවිට..
වැව රවුම පසුකොට
තවමත් හැරී බලනෙමි..
දෑස දල්වා වටපිට..

වැව්දිය තලය මත
සිනාසෙන දියරැළි ළඟ
තවමත් එදා වාගෙම
ගොළුවත රකිනුදැයි සීතල...

වැහි මන්දාරමක
ඈඳිගෙන තුරු හෙවනක..
ගිම් නිවනවාදැයි තාමත්
ගිම්හානයේ හැන්දෑව..

අත ඇඟිලි සිප නොගෙනම
බිමට හරවා ඇස් මුකුලිතව..
නන්නාන්දුනන රටකට
යන්ට සැරසෙනුදැයි සුළඟ..

වීදියේ දූවිලි යට
වළලනු බැරිව මතකය..
ඉපල් වී ගිය මිනිසෙකු
සිටිනුදැයි එහි තනිවම..

රසික ජයකොඩි

උපන් බිමේ සිට...

2009-11-02T03:58:00.000-08:00

නාඳුනන සුළං රැළි දිව ඇවිත් ඔබ ළඟට
නාඳුනන සීතලෙන් දෙකම්මුල් වසන විට..
දුර ඈත දේශයක නම නොදත් නගරයක
පුරුදු සෙවණැලි සොයා ඔබේ සිත දිවෙනු ඇත.

අඳුර හූමිටි තියන හුදෙකලා රෑ කලක
පිළිසිඳුණ සිහිනයක ඔබේ කටහඬ ඇසෙත..
බරැති හුස්මක් හෙළා ඇසේ නිදි ගැට බිඳැ'ර
තවත් කවි පෙළක මම දිග හරිමි මගේ හද..

උසැති එක්ටැම් ගෙයක කවුළු දොර පියන හැර
කුරා කුහුඹුවන් සේ දිවෙන මිනිසුන් අතර..
වීදි ගං ඉවුරු දිග වෙහෙසවා නිල් නයන
මැකී යන අවතාර යළිත් ඔබ සොයනු ඇත..

ගිම්හානයෙන් දැවෙන මලක් නොපිපෙන බිමක..
ගහකොළද ඇටකටුව හඬා වැළපෙන බිමක..
එදා මෙන් යළිත් හමුවන දිනක් නොම දැනම
දේශ සීමා නොදත් ප්රේමයක් රකිමි මම..

රසික ජයකොඩි

ගාමිණි හත්තොටුවේගම..

2009-11-02T00:48:00.000-08:00

වැලි දූවිලි
කලල..
වීදියේ
ඉතිරිව ඇත
තවම...

සෙම් සොටු
කැහිවලට
මුහුවෙච්ච
දහඩිය
ගලා යයි
කාණුව දිග..

ගොම්පස්
ගවමුත්ර
"ලේ රතු"
ගව පෙකෙණිවැල්...
ඇස යන
බොහෝ තැන්වල..

දැවුණ
සිගරැට් කොට..
කඩදහි...
පරණ පත්තර
වැතිරී
උඩුහුරුව
තැන තැන..

ඔබ නැතිව...

විකාර සිහිනයක්

2009-11-01T12:47:00.000-08:00

"ප්රේමයයි..ගැහැණුයි..
විතරමයි...
උඹේ කවි
හරිම වියළියි.."
- මිතුරෙක්

සැබෑය මිතුර
ඔබෙ බස

පිස දමා
මොහොතකට
මතකයේ
කළු දුඹුල්
දිය සෙවෙල..
ඇලවුණෙමි
ඇස් පියා
යහන මත

............

හීතල රැයක
අඩ අඳුරු කුටියක
තනිව..
දාස් කැපිටාල් පොතේ
පිටු අතර
හංගන්..
මාක්ස් ලියයි
කොමළඟනකට
හසුනක්...!

"කැරලිකාරයා"
ලියන ගමන්..
බීර බඳුනක
බුබුළු මැද
කැමූගේ හිතේ
ලියලයි
ලොලිටාවක ගැන
සිහිනයක්...!

අනෝරා වැහි වැටෙන
හැන්දෑවක
මෑත් කළ විට
පයිප්පය දෙතොලගින්..
නතර වෙයි
අයින්ස්ටයින්ගේ හිත..
මැරිලින් මොන්රෝ ගේ
පයෝධර තුඩු
අද්දර...!